Beatrijs Ritsma weet hoe het hoort. Normaal schrijft ze daarover in Trouw en op haar website www.beatrijs.com. Vandaag stuit ik op haar in Straatnieuws, de Utrechtse daklozenkrant. ‘Hoe het hoort op straat’ is de titel van het interview. Ik zou zeggen: daar hoor je als het even kan met regelmaat een daklozenkrant te kopen. Ritsma geeft liever geld zonder tegenprestatie. Ze heeft al genoeg te lezen.

Interessant wordt het als ze in de marge van het artikel vertelt over haar zoon, die haar helpt met haar website en haar stukjes daarom regelmatig leest: ‘Laatst merkte hij op dat ik bij vragen over relatieproblemen bijna altijd adviseer om uit elkaar te gaan.’ Een echte verklaring heeft ze niet.

In het interview ligt de nadruk bij haar adviezen vaak op afstand houden. Een vrouw erop aanspreken wanneer ze de poep van haar hond niet opruimt? Niet aan beginnen. Op straat een huilende voorbijganger troosten? Beter met rust laten.

Etiquettes kunnen helpen frictie te voorkomen tussen mensen die niet echt het contact met elkaar aangaan. Wie wel echt contact wil, heeft weinig aan zulke regeltjes. Soms is het daarvoor echter te laat. Als je van je vriend of vriendin af wil, kun je bij Ritsma terecht. Zij weet altijd raad.

Krijn Peter Hesselink

{ 0 reacties }

Een kort bezoek

25 maart 2014

Bij de ingang van het VMBO stonden drie jonge ‘beveiligers’. De conciërge gaf een van hen opdracht me naar de lerarenkamer te begeleiden. Toen we het gegons van de kantine eenmaal achter ons hadden gelaten, vroeg ik hem of hij hier op school zat. Nee, hij liep hier alleen stage. Binnenkort ging hij bij de [...]

Lees het volledige artikel →

Gereed voor vertrek

18 maart 2014

Poëzie moet je niet alleen stilletjes lezen, maar vooral ook tot klinken brengen. Daarom ben ik met een opnameapparaatje in mijn werkkamer gaan zitten om een gedicht uit mijn nieuwe bundel Als niemand vangt in te spreken. Krijn Peter Hesselink

Lees het volledige artikel →

Het pontje naar Amsterdam-Noord

11 maart 2014

In mijn debuutbundel staat een gedicht dat ik schreef toen mijn grootmoeder met een gebroken heup in een Leids verpleeghuis was komen te wonen. Ze had last van wanen. Toen ik het gedicht aan haar liet lezen, onderbrak ze zichzelf al na een paar woorden en zei: ‘Ja maar dit gaat over mij!’ Nadat ik [...]

Lees het volledige artikel →

Een zijweg naar de onschuldigen

6 februari 2014

‘Ga je ook proza doen?’ vroeg de man bedeesd in de aanloop naar mijn optreden in de bibliotheek van Eerbeek. Hoewel ik af en toe essays publiceer in tijdschriften als Hollands Maandblad en De Gids, is dit een vraag die me zelden tot nooit wordt gesteld. Ik ben een dichter. Men verwacht van mij dat [...]

Lees het volledige artikel →

De bron van alle kwaad

3 februari 2014

Onlangs betichtte Ricco van Nierop me van een langzame, bijna onwerkelijke vadermoord. Ik kan Van Nierop gerust stellen. De laatste keer dat ik mijn vader zag, tijdens de presentatie van mijn dichtbundel Als niemand vangt, liep hij er nog kwiek bij. We waren voor de gelegenheid te gast in de Mezrab. Sahand Sahebdivani (die later [...]

Lees het volledige artikel →

De laatste halte

29 januari 2014

Ik word aangesproken in de tram naar het ziekenhuis. Het is een donkere vrouw in een rok. Ze heeft een flinke dot kroeshaar, waar ze een fleurige doek omheen heeft gewikkeld. Ze zegt: ‘Meneer, gelooft u?’ ‘Eerlijk gezegd niet zo.’ ‘Maar dus wel een beetje?’ ‘Nou…’ ‘Iedereen gelooft in God. Zonder kun je niet ademhalen.’ [...]

Lees het volledige artikel →

Een beeld dat onder de zoden zakt

11 januari 2014

Mijn vader is de man die de kaart leest. Zo hebben mijn ouders de taken verdeeld. Op een keer waren ze op Schiermonnikoog aan het wandelen, toen mijn moeder beter bleek te weten waar ze waren dan mijn vader. Hij zei: ‘Ik heb de kaart nu eenmaal beter in mijn hoofd zitten dan het landschap.’ [...]

Lees het volledige artikel →

Klappertjespistool, jachtgeweer

24 oktober 2013

Mijn uitgeverij werkte niet mee. Ik besloot tot een overval, stak een klappertjespistool in een binnenzak en nam samen met een vriendin plaats in de wachtkamer. Toen de secretariaatsmedewerker ons even alleen liet, begonnen we een spiegel van de wand te wrikken met de bedoeling via een luchtkoker omhoog te kruipen naar de bovenste verdieping, [...]

Lees het volledige artikel →

Credo

1 oktober 2013

‘Waarom zeg je toch voortdurend dat je “merkt” dat je ergens boos van wordt, dat je “merkt” dat je iets niet wil? Je bent het zelf hoor!’ Het was een ex-vriendin die me deze woorden ooit naar het hoofd slingerde. Tot op de dag van vandaag hoor ik ze nagalmen. Ze had gelijk. Zolang ik [...]

Lees het volledige artikel →
Chris van der Blonk