Een kraanvogel vliegt uit

2 februari 2015

Krijn Peter Hesselink (midden) krijgt instructies van
kunstenaar en cliënt Martin Luhulima (rechts)

‘Heb je al gehoord dat Obama opkomt voor de mensenrechten?’ Met op zijn hoofd een leren fietshelm tegen het vallen zit Rob aan de koffie en voert het hoogste woord. ‘Heb je al gehoord dat Mark Rutte afstand heeft genomen van Geert Wilders? Heb je al gehoord dat Angela Merkel de Olympische Spelen in Rusland heeft geboycot?’ Ik kan alleen maar knikken. Ja, ik heb het al gehoord.

Later neemt Rob me mee naar zijn kamer om me een paar van zijn schilderijen te laten zien. Hij schildert het liefst vissen. Die zijn zo heerlijk rustig, maar soms eten ze elkaar ook op! Nadat ik zijn schilderijen heb bewonderd, wil hij me meetronen naar zijn diploma’s. Nu moet ik hem teleurstellen. Ik loop een dag lang mee op Abrona, een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking, om inspiratie op te doen voor een gedicht dat in maart 2015 op Abrona zal worden gepresenteerd. Er zijn meer afdelingen om te bezoeken. Ik moet door.

Zo beland ik op een afdeling die Snoezelen genoemd wordt. Het licht is gedempt. Er klinkt pianomuziek en vogelgekwetter. Cliënten liggen te slapen, nemen een voetbad of krijgen een massage. De begeleidster fluistert me toe dat er de dag tevoren iemand is overleden. Dit heeft voor de nodige opschudding gezorgd. Een cliënt zei tegen haar: ‘Ik moet niet té rustig worden, want dan komt het verdriet.’

Er zijn meer mensen op Abrona die hun gevoel niet altijd de ruimte geven. Op de afdeling Taken en Klussen, waar cliënten handdoeken tellen of boodschappen rondbrengen, legt de begeleider me uit dat het er heet aan toe kan gaan. Hij zegt: ‘Als ik bij een cliënt de stoppen zie doorslaan, ben ik blij dat ik niet altijd kan navoelen wat er in hem omgaat.’

In het uit de kluiten gewassen lijf van een volwassen man of vrouw kan hier als het ware een onvolgroeid kind gevangen zitten dat van het ene moment op het andere in een redeloze woede losbarst. Bijten, krabben, trappen, slaan. Een medewerker vertelt me dat ze zich jaren geleden rot schrok toen ze bij haar twee jaar oude dochter gedrag bespeurde dat ze herkende van haar cliënten. Gaandeweg ontdekte ze dat het omgekeerd zat. Haar dochter had geen verstandelijke beperking. Sommigen van haar cliënten waren innerlijk twee jaar oud.

Van Martin kan ik me nauwelijks voorstellen dat hij om niets zijn zelfbeheersing zou verliezen. Hij is de zachtmoedigheid zelve terwijl hij me op het atelier uitlegt hoe ik met waskrijt een kraanvogel moet tekenen. Ik vraag hem of hij elke dag op het atelier zit. Nee, zegt hij. Tekenen doet hij twee dagen in de week. Daarnaast heeft hij nog twee andere banen. Die zijn ook heel leuk. Mijn kraanvogel is nog maar half ingekleurd, als ik alweer door moet. De begeleidster stelt voor dat Martin hem voor me afmaakt. Hij gaat meteen enthousiast aan de slag. Nu krijgt mijn kraanvogel pas echt vleugels.

De Kraanvogel

‘De kraanvogel’, ontwerp: Krijn Peter Hesselink, uitwerking: Martin Luhulima

Krijn Peter Hesselink

{ 1 reactie }

Een bestseller in wording

27 november 2014

Robert Louis Stevenson was nog volslagen onbekend, toen hij zich vanwege longproblemen gedwongen zag op kosten van zijn ouders naar een Zwitsers kuuroord af te reizen. Hij werkte er aan het boek dat hem wereldberoemd zou maken, Schateiland, maar in de avonduren zoog hij rijmpjes uit zijn duim. Zijn stiefzoon van twaalf had een kleine [...]

Lees het volledige artikel →

Een onbestaanbare bestemming

28 oktober 2014

Ik moest naar de Sterrenberglaan 6 in Huis ter Heide. Toen ik dit adres op Google Maps intypte, kreeg ik wel een stipje op de kaart, maar de straat waar het stipje aan lag kreeg geen naam, hoever ik ook inzoomde. Om de verwarring te vergroten had Google het adres uit eigen beweging veranderd in [...]

Lees het volledige artikel →

Het oog van de storm

14 mei 2014

Aan de wanden hangen tapijten, waar op sommige plekken een stuk uit is geknipt om ruim baan te bieden aan een deur. De gemeenten van Noord-Holland schijnen die tapijten ooit aan de Provinciale Staten cadeau te hebben gedaan. Nu zijn zo’n vijfenzeventig raadsleden bij de provincie op bezoek om zich in te laten lichten over [...]

Lees het volledige artikel →

Echte vrijheid doet nét geen pijn

6 mei 2014

‘Een koe op haar snoet kussen, vlak voor ze wordt geslacht.’ Dat was vrijheid voor Khalid. Toen ik gisteren met het pontje in Amsterdam-Noord aankwam, stond een lange eettafel langs het IJ opgesteld. Zo’n achthonderd mensen zouden die avond aanschuiven om hun zelf meegebrachte quiches, aardappelsalades en mosterdsoepjes met elkaar te delen. Mijn rol was [...]

Lees het volledige artikel →

Een kort bezoek

25 maart 2014

Bij de ingang van het VMBO stonden drie jonge ‘beveiligers’. De conciërge gaf een van hen opdracht me naar de lerarenkamer te begeleiden. Toen we het gegons van de kantine eenmaal achter ons hadden gelaten, vroeg ik hem of hij hier op school zat. Nee, hij liep hier alleen stage. Binnenkort ging hij bij de [...]

Lees het volledige artikel →

Gereed voor vertrek

18 maart 2014

Poëzie moet je niet alleen stilletjes lezen, maar vooral ook tot klinken brengen. Daarom ben ik met een opnameapparaatje in mijn werkkamer gaan zitten om een gedicht uit mijn nieuwe bundel Als niemand vangt in te spreken. Krijn Peter Hesselink

Lees het volledige artikel →

Het pontje naar Amsterdam-Noord

11 maart 2014

In mijn debuutbundel staat een gedicht dat ik schreef toen mijn grootmoeder met een gebroken heup in een Leids verpleeghuis was komen te wonen. Ze had last van wanen. Toen ik het gedicht aan haar liet lezen, onderbrak ze zichzelf al na een paar woorden en zei: ‘Ja maar dit gaat over mij!’ Nadat ik [...]

Lees het volledige artikel →

Een zijweg naar de onschuldigen

6 februari 2014

‘Ga je ook proza doen?’ vroeg de man bedeesd in de aanloop naar mijn optreden in de bibliotheek van Eerbeek. Hoewel ik af en toe essays publiceer in tijdschriften als Hollands Maandblad en De Gids, is dit een vraag die me zelden tot nooit wordt gesteld. Ik ben een dichter. Men verwacht van mij dat [...]

Lees het volledige artikel →

De bron van alle kwaad

3 februari 2014

Onlangs betichtte Ricco van Nierop me van een langzame, bijna onwerkelijke vadermoord. Ik kan Van Nierop gerust stellen. De laatste keer dat ik mijn vader zag, tijdens de presentatie van mijn dichtbundel Als niemand vangt, liep hij er nog kwiek bij. We waren voor de gelegenheid te gast in de Mezrab. Sahand Sahebdivani (die later [...]

Lees het volledige artikel →
Chris van der Blonk