Het oog van de storm

14 mei 2014

Aan de wanden hangen tapijten, waar op sommige plekken een stuk uit is geknipt om ruim baan te bieden aan een deur. De gemeenten van Noord-Holland schijnen die tapijten ooit aan de Provinciale Staten cadeau te hebben gedaan. Nu zijn zo’n vijfenzeventig raadsleden bij de provincie op bezoek om zich in te laten lichten over de jeugdzorg. Samen met tekenares Edith Kuyvenhoven ben ik uitgenodigd om in woord en beeld te reageren op alle beleidstaal die voorbij komt vliegen.

Gaandeweg begin ik me steeds meer met de raadsleden te vereenzelvigen. Er komt zoveel op hen af dat het me begint te duizelen. Ik moet mijn hoofd echter helder houden, want na een uur of twee wordt er een gedicht van me verwacht. Graag had ik er een verwijzing naar die opgeknipte tapijten in verwerkt, maar helaas, de poëzie laat zich niet dwingen. In plaats daarvan vergezel ik de raadsleden in een zoektocht naar ‘Het oog van de storm’:

We tollen rond in een beleidscycloon
waardoor we zelden bang hoeven te zijn
dat we met beide benen op de grond komen te staan

ergens in de diepte spelen kinderen
die in de wind soms wat gefluister horen
wanneer we een amendement indienen

pas als we bij een crisis eens neerstorten
herkennen we de eigen poldergrond
waarin we allemaal geworteld zijn

de schaduw die een zaadje ooit zal werpen
valt samen met het uitzicht van de boom
die wij al zijn, dus betast je eigen bast

totdat je op de kieren van een deur stuit
klop aan en ga naar binnen waar het kind
dat jij ooit was nu spelend zit te wachten

op het beleid dat jij voor hem bekokstooft

Krijn Peter Hesselink

{ 0 reacties }

Echte vrijheid doet nét geen pijn

6 mei 2014

‘Een koe op haar snoet kussen, vlak voor ze wordt geslacht.’ Dat was vrijheid voor Khalid. Toen ik gisteren met het pontje in Amsterdam-Noord aankwam, stond een lange eettafel langs het IJ opgesteld. Zo’n achthonderd mensen zouden die avond aanschuiven om hun zelf meegebrachte quiches, aardappelsalades en mosterdsoepjes met elkaar te delen. Mijn rol was [...]

Lees het volledige artikel →

Een kort bezoek

25 maart 2014

Bij de ingang van het VMBO stonden drie jonge ‘beveiligers’. De conciërge gaf een van hen opdracht me naar de lerarenkamer te begeleiden. Toen we het gegons van de kantine eenmaal achter ons hadden gelaten, vroeg ik hem of hij hier op school zat. Nee, hij liep hier alleen stage. Binnenkort ging hij bij de [...]

Lees het volledige artikel →

Gereed voor vertrek

18 maart 2014

Poëzie moet je niet alleen stilletjes lezen, maar vooral ook tot klinken brengen. Daarom ben ik met een opnameapparaatje in mijn werkkamer gaan zitten om een gedicht uit mijn nieuwe bundel Als niemand vangt in te spreken. Krijn Peter Hesselink

Lees het volledige artikel →

Het pontje naar Amsterdam-Noord

11 maart 2014

In mijn debuutbundel staat een gedicht dat ik schreef toen mijn grootmoeder met een gebroken heup in een Leids verpleeghuis was komen te wonen. Ze had last van wanen. Toen ik het gedicht aan haar liet lezen, onderbrak ze zichzelf al na een paar woorden en zei: ‘Ja maar dit gaat over mij!’ Nadat ik [...]

Lees het volledige artikel →

Een zijweg naar de onschuldigen

6 februari 2014

‘Ga je ook proza doen?’ vroeg de man bedeesd in de aanloop naar mijn optreden in de bibliotheek van Eerbeek. Hoewel ik af en toe essays publiceer in tijdschriften als Hollands Maandblad en De Gids, is dit een vraag die me zelden tot nooit wordt gesteld. Ik ben een dichter. Men verwacht van mij dat [...]

Lees het volledige artikel →

De bron van alle kwaad

3 februari 2014

Onlangs betichtte Ricco van Nierop me van een langzame, bijna onwerkelijke vadermoord. Ik kan Van Nierop gerust stellen. De laatste keer dat ik mijn vader zag, tijdens de presentatie van mijn dichtbundel Als niemand vangt, liep hij er nog kwiek bij. We waren voor de gelegenheid te gast in de Mezrab. Sahand Sahebdivani (die later [...]

Lees het volledige artikel →

De laatste halte

29 januari 2014

Ik word aangesproken in de tram naar het ziekenhuis. Het is een donkere vrouw in een rok. Ze heeft een flinke dot kroeshaar, waar ze een fleurige doek omheen heeft gewikkeld. Ze zegt: ‘Meneer, gelooft u?’ ‘Eerlijk gezegd niet zo.’ ‘Maar dus wel een beetje?’ ‘Nou…’ ‘Iedereen gelooft in God. Zonder kun je niet ademhalen.’ [...]

Lees het volledige artikel →

Een beeld dat onder de zoden zakt

11 januari 2014

Mijn vader is de man die de kaart leest. Zo hebben mijn ouders de taken verdeeld. Op een keer waren ze op Schiermonnikoog aan het wandelen, toen mijn moeder beter bleek te weten waar ze waren dan mijn vader. Hij zei: ‘Ik heb de kaart nu eenmaal beter in mijn hoofd zitten dan het landschap.’ [...]

Lees het volledige artikel →

Klappertjespistool, jachtgeweer

24 oktober 2013

Mijn uitgeverij werkte niet mee. Ik besloot tot een overval, stak een klappertjespistool in een binnenzak en nam samen met een vriendin plaats in de wachtkamer. Toen de secretariaatsmedewerker ons even alleen liet, begonnen we een spiegel van de wand te wrikken met de bedoeling via een luchtkoker omhoog te kruipen naar de bovenste verdieping, [...]

Lees het volledige artikel →
Chris van der Blonk