Storm in de klas

19 april 2017

‘Meneer, u praat poëzietaal. Dat begrijpen wij niet.’ Bij vmbo’ers moet je rekening houden met directe feedback. Vandaag sta ik voor een stuk of twintig eersteklassers. Ze vinden me raar, ze vinden me anders. Als ik een gedicht heb voorgedragen en vraag wat het zou kunnen betekenen, beginnen ze door elkaar heen te praten. De een vindt dat er een angstig gevoel in het gedicht zit. De ander gaat toch eerder voor verdriet.

Nu zijn zij aan de beurt om een gedicht te schrijven. Eerst denken ze na over herinneringen die belangrijk voor hen zijn. Wat wilden ze vroeger worden? Wat was een verdrietig moment in hun leven? Daarna kiezen ze een onderwerp uit en gaan aan de slag.

De begeleidend docent is net even weg, als een meisje me haar gedicht voorlegt. Vroeger hoorde ze over mensen die depressief werden en dacht: mij overkomt zoiets niet. Nu weet ze wel beter. Ik zie de tranen over haar wangen rollen, terwijl ik achter mijn rug het geroezemoes van de klas langzaam hoor aanzwellen. Ik ken haar niet, weet niet wat er allemaal speelt, maar een hand op haar schouder en een begripvolle blik blijken voldoende te zijn om haar te kalmeren. De rust is weergekeerd, als de leraar terugkomt. Ik geef hem de wenk even poolshoogte te nemen bij het meisje. Even later zie ik ze het lokaal uitlopen voor een goed gesprek.

Ook haar klasgenoten nemen de opdracht serieus. Zo werkt een jongen aan een gedicht waarin hij ‘zoals een vliegend muisje/ zo licht als een pluisje’ door de lucht suist:

    de storm duwde mij voort
    ik zag Amerika nog niet
    onder mij krachtige golven
    kwamen steeds dichterbij

    als ik dan niet kon vliegen
    dan ging ik wel zwemmen

Krijn Peter Hesselink

{ 0 reacties }

Een lekkere dot pessimisme

3 april 2017

Waterschap Rivierenland vierde onlangs zijn vijftiende verjaardag met een bestuurlijke talkshow over klimaatverandering. Als sneldichter had ik de eer het programma te mogen afsluiten: Aan den lijve Laat het water me tot aan de lippen reiken opdat ik proeven kan wat ons bedreigt zoals Icarus de zon eerst aan moest raken voor hij begreep wat [...]

Lees het volledige artikel →

De eenvoud van een slagroomspuit

10 december 2016

De man met de woeste grijze baard en het vissershoedje zeult steevast een sporttas met zich mee, waaruit hij van alles opdiept: een beduimeld schriftje, een mobiele telefoon en – als de vrouw van de koffiebar net even de andere kant op kijkt – grote plastic flessen cola of fanta. Hij kent de regels van [...]

Lees het volledige artikel →

Dank je wel, Wim

26 juni 2016

Je moet ook geen boeken bestellen via het internet. Boeken koop je in de boekwinkel. In Van Rossum, Perdu, Athenaeum. Maar er waren redenen. Er zijn altijd redenen. Voor straf deponeerde de postbode ’s Middags zwem ik in de Noordzee van Wim Brands in de centrale brievenbus van mijn trappenhuis, een brievenbus die al zolang [...]

Lees het volledige artikel →

Verdwaald in eigen werk

15 februari 2016

Een tijd terug kreeg ik een email van Michiel, een jeugdvriend die ik in geen twintig jaar heb gezien. Hij schreef: ‘Vorige maand las ik met stijgende verbazing en steeds groter wordende glimlach de recensie van je boek in NRC Handelsblad. Hilarisch hoe de alwetende boekenrecensent zichzelf te kijk zet.’ Criticus Sebastiaan Kort had namelijk [...]

Lees het volledige artikel →

Debutantendagboek: Het laatste oordeel van de redacteur

24 april 2015

‘Het vloeken doen we buiten beeld. Ik zet jullie uit.’ Krijn Peter Hesselink

Lees het volledige artikel →

Een kraanvogel vliegt uit

2 februari 2015

Krijn Peter Hesselink (midden) krijgt instructies van kunstenaar en cliënt Martin Luhulima (rechts) ‘Heb je al gehoord dat Obama opkomt voor de mensenrechten?’ Met op zijn hoofd een leren fietshelm tegen het vallen zit Rob aan de koffie en voert het hoogste woord. ‘Heb je al gehoord dat Mark Rutte afstand heeft genomen van Geert [...]

Lees het volledige artikel →

Een bestseller in wording

27 november 2014

Robert Louis Stevenson was nog volslagen onbekend, toen hij zich vanwege longproblemen gedwongen zag op kosten van zijn ouders naar een Zwitsers kuuroord af te reizen. Hij werkte er aan het boek dat hem wereldberoemd zou maken, Schateiland, maar in de avonduren zoog hij rijmpjes uit zijn duim. Zijn stiefzoon van twaalf had een kleine [...]

Lees het volledige artikel →

Een onbestaanbare bestemming

28 oktober 2014

Ik moest naar de Sterrenberglaan 6 in Huis ter Heide. Toen ik dit adres op Google Maps intypte, kreeg ik wel een stipje op de kaart, maar de straat waar het stipje aan lag kreeg geen naam, hoever ik ook inzoomde. Om de verwarring te vergroten had Google het adres uit eigen beweging veranderd in [...]

Lees het volledige artikel →

Het oog van de storm

14 mei 2014

Aan de wanden hangen tapijten, waar op sommige plekken een stuk uit is geknipt om ruim baan te bieden aan een deur. De gemeenten van Noord-Holland schijnen die tapijten ooit aan de Provinciale Staten cadeau te hebben gedaan. Nu zijn zo’n vijfenzeventig raadsleden bij de provincie op bezoek om zich in te laten lichten over [...]

Lees het volledige artikel →
Chris van der Blonk