Podiumsores te Ruigoord

Er is een tijd geweest dat ik met enige regelmaat mijn tekst kwijtraakte bij poëzieoptredens. Gek werd ik ervan. En daar gaf ik dan bijzonder expressief uitdrukking aan. Door die maar al te authentieke opwinding ontstond er een bijzondere sfeer tussen mij en mijn publiek, een sfeer die heel open was maar ook een beetje lacherig. Sommigen vonden dat mooi, oprecht, spannend. Anderen vonden het vooral amateuristisch.

Op een goede dag, nu meer dan een half jaar geleden, bedacht ik een plan van aanpak. De volgende keer dat ik tijdens een optreden mijn tekst kwijtraakte, zou ik het gedicht prompt afbreken, alsof er niets aan de hand was, en zeggen: ‘Als je tijdens een optreden je tekst kwijtraakt, betekent dat niet dat je het gedicht niet goed genoeg kent. Het betekent dat je dat gedicht eigenlijk helemaal niet ten gehore had willen brengen, dat je het alleen maar bent gaan voordragen omdat het je een veilige keus leek, omdat je ermee in de smaak hoopte te vallen bij je publiek, uit lafheid. Maar het geheugen is meedogenloos. Het laat gaten vallen zodra je jezelf niet meer trouw bent.’ En zonder de woordenstroom een moment te onderbreken zou ik dan doorgaan met een volgend gedicht.

Sinds ik dat plan heb opgevat, ben ik mijn tekst ruim een half jaar lang niet meer kwijtgeraakt. Jammer. En toen ik dan eindelijk mijn tekst eens vergat, kon ik nog geen zucht van verlichting slaken. Ik was het plan vergeten. Dubbel jammer. Misschien dat het zondag eindelijk eens gaat lukken, als ik voor het Vurige Tongen Festival aan een poetry slam meedoe.

Zondag 27 mei
Ruigoord 11, Amsterdam
Poetry slam: 15:00 – 17:00 uur
Dagprijs: 15 euro
www.vurigetongen.nl

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *