‘Harderwijker Slammer 2007’

‘Walk on the wild side,’ zo brulden blitse letters aan een wand van de Harderwijker concertzaal Estrado ons toe. We waren hier op uitnodiging van Apollo, een literair genootschap dat nu al zo’n dertig jaar groeit en bloeit onder de inspirerende leiding van stadsdichter Jos. Jos bleek een vriendelijk heerschap met een mooie snor. Hij was niet van plan zich uit het veld te laten slaan door de hiphopbeats die door het zaaltje stuiterden. Of door de geringe opkomst. ‘Let the beat control your body,’ schreeuwde een andere wand ons toe. Het werd hoog tijd eens terug te gaan schreeuwen. De slam kon beginnen.

De dichters waren goed aan elkaar gewaagd. Laura Demelza Bosma verraste met een innemende presentatie en veelbelovende gedichten. Pom Wolff was met name in de eerste ronde ouderwets op dreef. Alexis de Roode zat vol charmante hersenspinsels. ACG Vianen dwong een finaleplaats af door onverbiddelijk zichzelf te zijn. Floor Cornelissen eiste de publieksprijs op door zich vol overgave op haar luisteraars te storten.

Over de kwaliteit van mijn eigen verrichtingen valt door mij natuurlijk weinig zinnigs te zeggen. Wel valt het mij op dat ik de laatste tijd steeds vaker stilte oogst in plaats van gelach. Ik ben daar soms wat onrustig onder. Stiltes laten zich zo lastig peilen. Maar enig vertrouwen lijkt op zijn plaats. Ook in Harderwijk kwam ik weer als winnaar bovendrijven.

De juryprijs was een lust voor het oog. Een eenvoudige beker op een quasi-marmeren voet met een plaatje waarop stond gegraveerd: ‘Harderwijker Slammer 2007’. Hij vervulde mij van weemoed naar mijn kinderjaren, toen ik dergelijke trofeeën nog – tevergeefs – in de wacht probeerde te slepen door te schaken en te judoën.

Na afloop bood een van de vrijwilligers van Apollo mij een lift naar Amsterdam aan. Ze vertelde dat ze al dertig jaar voor Apollo actief was. Ze had een brede muzikale smaak – reggae, klassiek, je kon het zo gek niet bedenken – maar in haar auto had ze slechts een enkel cassettebandje liggen, dat door een mechanisch defect bovendien voortdurend afsloeg. We besloten het te timen. Na precies vijf minuten gaf de muziek weer eens de geest. Ik drukte op play. De country & western schalde weer door de auto. De snelweg zoefde aan mij voorbij. I was a poor lonesome cowboy. But I was goin’ home.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *