Goddelijke bewijsdrift

Je hebt mensen en die denken dat je kunt bewijzen dat God bestaat. Kijk nu toch, zeggen ze, het leven is zo complex en ondanks die enorme complexiteit blijven al die veelvormige organismen min of meer in evenwicht, daar moet toch een schepper achter zitten! Maar hoe weten die mensen of dit soort complexe systemen een god nodig hebben om in evenwicht te blijven? Hebben ze ooit een vergelijkend warenonderzoek kunnen uitvoeren tussen een complex systeem met god en eentje zonder?

Je hebt ook mensen en die denken dat je kunt bewijzen dat God niet bestaat. Kijk nu toch, zeggen ze, waar we ook zoeken in dit universum, waar we onze verrekijkers en microscopen ook op richten, nergens een God te bekennen! Maar niet kunnen bewijzen dat iets het geval is, is nog niet hetzelfde als kunnen bewijzen dat iets niet het geval is. Er is allicht geen wetenschappelijke aanleiding in God te geloven, maar daarmee is hij nog niet per definitie tot een hersenschim gereduceerd.

Als God zich morgen in al zijn glorie aan mij openbaart, zal ik geen andere keuze hebben dan in hem te geloven. God heeft dat tot op heden echter nagelaten. In afwachting van dat glorieuze moment houd ik het erop dat God, als hij bestaat, mijn eenvoudige, aardse verstand dusdanig te boven gaat dat ik geen enkele uitspraak over hem zou durven doen, zelfs niet of hij bestaat.

Ik oordeel niet over God. Oordeelt hij wel over mij? Misschien. Maar het zou mij vreemd voorkomen als hij mij eeuwig zou laten branden in de hel enkel en alleen omdat ik de nederigheid van geest heb hem te zeggen: de vraag of u bestaat gaat mij ten ene male boven de pet.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.