Een gat in mijn jaar

‘Laat die dag een dag van duisternis worden,
laat God in de hemel er geen acht op slaan.
Laat die dag niet baden in het licht.’

Toen ik vorige week aan mijn weblog toevertrouwde dat wie broederlijk bloed wilde zien vloeien naar Amersfoort moest afreizen, ging ik er onwillekeurig een beetje vanuit dat dat vast niet mijn eigen bloed zou zijn. Niet dat ik mijn broertje, Sieger Baljon, al bij voorbaat kansloos achtte voor de jaarfinale van SLAMersfoort. Misschien was ik gewoon een beetje blasé geworden. Een succesvol optreden op Crossing Border, een contract bij Nieuw Amsterdam, dergelijke succesjes maken een mens nog niet onfeilbaar, zo heb ik vrijdag moeten ondervinden. Voor de ogen van mijn moeder, mijn vader en mijn zus heeft mijn broer mij als podiumdichter jammerlijk verslagen. Was die dag maar nooit aangebroken…

Tot troost ontving ik een poëziescheurkalender van de organisatie en kreeg ik nog de nodige complimenten van mensen uit het publiek en heb ik mogen genieten van Siegers uitstekende optreden en kwam ene Carmen naast mij zitten om mij een hart onder de riem te steken en voortijdig een blad uit mijn kalender te scheuren met de belofte het mij over de post toe te sturen als de dag die ze me ontrukt had aan zou breken. Er zit een gat in mijn jaar. Ik verheug mij er nu al op.

‘Zelfs de ochtendsterren zullen niet verschijnen,
die dag verwacht vergeefs de komst van het licht
en zal nooit de wimpers van het morgenrood zien.’

Krijn Peter Hesselink (en Job)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.