Troost in meedogenloosheid

Ik zoek zelden troost in poëzie. Daarvoor neem ik eerder mijn toevlucht tot muziek. Als ik me slecht voel, geef ik me over aan de bitterzoete weemoed van Billie Holiday, de woede van de White Stripes, het nihilisme van de Stooges, de dronkemanstranen van Tom Waits, de warme gloed van de late Johnny Cash. Het is alsof ik schuil in hun emoties. Is poëzie een verstandelijker kunstvorm? Toch niet.

Waar ik bij muziek soms in de emotie voor de emotie wegvlucht, daar wil ik de emotie bij poëzie zonder oogkleppen tegemoettreden, de confrontatie aangaan, de problematiek in een fel, niets verhullend licht plaatsen. ‘Vannacht sneden ze mijn benen / juist op het kniegewricht af,’ schrijft Eva Gerlach in ‘Opdat’, een gedicht uit haar recentste bundel Situaties, om doodleuk te vervolgen: ‘het deed niet veel pijn. / Wegens ruimtegebrek werd ik overdag buiten gezet.’

Troostend kan ik het niet noemen. Maar verstandelijk al evenmin. De distantie waarmee de spreker de eigen lotgevallen beziet maken ze des te schrijnender. Eva Gerlach, wil je mij dat ook leren?

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.