Mama heeft altijd gelijk

Ik moest natuurlijk ook op de foto voor de achterflap van mijn bundel. De foto’s van mijn vrienden Chris en Floris waren blijkbaar niet goed genoeg. De fotografe, Keke Keukelaar, belde op om in de Hortus af te spreken. Ze vroeg of ik in pak wilde komen, maar dat wilde ik niet, ik heb anders ook nooit een pak aan. Wel deed ik om haar een plezier te doen een keurig overhemd aan. We dronken eerst een kopje koffie in de zon. Ik was zo dom me te laten ontvallen dat ik eigenlijk popster wilde worden, een singer-songwriter à la Bob Dylan of Leonard Cohen, in de Arabische wereld trekt een idols-programma voor dichters een miljoen kijkers, gillende tienermeisjes, dat wilde ik ook. Prompt hulde ze me in haar veel te kleine leren jasje. Ze liet me nu eens zo zitten, dan weer zus. En ik maar proberen naturel te kijken, te vergeten dat elk trekkend spiertje voor de eeuwigheid werd vastgelegd. Keke was na afloop helemaal verbaasd dat ik het een crime had gevonden. Ik had mijn rol blijkbaar goed gespeeld.

Vervolgens kwam het grote uitkiezen, moest ik zeventien keer tegen mijn eigen muil aankijken. Het waren uitstekende foto’s, maar welke was de beste? Ik legde de foto’s aan anderen voor. Ook zij vonden ze over het algemeen uitstekend, maar ze hadden allemaal een andere favoriet. Zo ging de voorkeur van Jasper, mijn redacteur, uit naar een foto die ik zelf meteen had afgewezen, al is het zonder meer vakwerk, ik probeerde alleen maar zo naturel mogelijk uit mijn ogen te kijken en Keke wist er een broeierig candlelight-portret van te maken, openvallend bloesje, leren jas, strijklicht, mmm… Uiteindelijk koos ik voor de foto hieronder. Dat was mijn moeders favoriet. En mama heeft altijd gelijk.

© Keke Keukelaar

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.