Onwel

Afgelopen donderdag was ik bij de presentatie van Angel, Tsead Bruinja’s nieuwe, als tabloid vormgegeven dichtbundel. Iemand werd onwel. Iemand vroeg of er medische expertise in de zaal aanwezig was. Tsead onderbrak de presentatie. Er werd gemeld dat het goed kwam. De presentatie werd hervat. Er was gerommel op de gang. Iemand kwam de zaal in, begon achterin rumoerig spullen te zoeken. De presentatie werd andermaal onderbroken. Er scheen een ambulance onderweg te zijn. De bar ging open. We mochten niet naar de gang. Dat zorgde maar voor extra complicaties. Een meisje sprak mij aan, merkte op dat het hele gebeuren, hoe wrang ook, wel poëtisch was, een mooi verhaal, als je er later op terug zou kijken. Ik vond het een rare opmerking. Het meisje wilde aan de bar een wijntje bestellen, maar was ook met mij aan het praten, anderen drongen zich langs haar heen, ze zei dat ze aan haar assertiviteit moest werken, eerder die dag was er in een apotheek ook al iemand voorgedrongen, zij had daar wat van gezegd, de discussie was hoog opgelopen, ze was in huilen uitgebarsten, ze vroeg wanneer ik voor het laatst had gehuild. Ik dacht even na, antwoordde bij de crematie van een vriend, twee maanden geleden. Ze vroeg of ik erover had geschreven. Wat? Ik had haar best verstaan. Maar ik vond het zo’n rare vraag. Alsof je je vrienden laat sterven ter inspiratie. Ze herhaalde haar vraag. Ik bekende dat ik erover had geschreven. De presentatie werd hervat. We mochten de gang weer op.

Later die avond signeerde Tsead zijn bundel voor mij. ‘Yo Krijn Peter,’ schreef hij, ‘podiumpapier om op te dansen!’ Want we blijven dansen.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.