Sorry, Gaza

Ik had vandaag willen schrijven over de verkiezing van een nieuwe dichter des vaderlands, maar andere zaken vragen voorrang. In mijn poëzie mijd ik de actualiteit, niet omdat die mij koud laat, maar omdat de grofstoffelijke overwegingen die het politieke debat voor een belangrijk deel domineren niets in de dichtkunst te zoeken hebben (arme dichter des vaderlands; die moet wel). Ook op mijn weblog laat ik mijn maatschappelijke betrokkenheid zelden doorklinken. Maar stiekem ben ik een verwoed krantenlezer.

Toen ik hoorde dat Israel was begonnen met massale bombardementen in de Gaza-strook, zat ik in een rammelende Eend, op weg naar een huisje in de Ardennen, waar ik samen met een twintigtal vrienden de jaarwisseling zou gaan vieren. (Vlak over de grens begaf de motor het, maar dat is een ander verhaal, dat een andere keer maar moet worden verteld.) Vrijdag kwam ik terug en kon ik mij eindelijk goed laten informeren.

Ik vernam dat raketbeschietingen vanuit de Gaza-strook sinds 2000 vierentwintig Israelische levens heeft gekost, terwijl Israel alleen al in de afgelopen dagen meer dan vierhonderd Palestijnse doden op zijn geweten heeft, waarvan zeker een kwart burgerslachtoffers. En dat was nog voor het grondoffensief dat Israel van het weekend heeft ingezet. Die cijfers spreken duidelijke taal.

De aanleiding voor Israels aanval is de weigering van Hamas om het bestand te verlengen dat bepaalde dat de Palestijnen in de Gaza-strook geen raketten naar Israel zouden afschieten en dat Israel de grenzen van de Gaza-strook langzaam maar zeker zou openstellen. In de tijd dat het bestand van kracht was, is Hamas erin geslaagd de raketbeschietingen drastisch terug te brengen, terwijl Israel de grenzen potdicht heeft gehouden. Zelfs voedselhulp van de Verenigde Naties mocht het gebied op gegeven moment niet meer in, met acute humanitaire nood als gevolg. Aangezien Israel het bestand op geen enkele wijze heeft geëerbiedigd, kan het Hamas onmogelijk kwalijk worden genomen dat zij het niet wenste te verlengen.

Het westen weigert met Hamas te praten. Het zou een terroristische organisatie zijn. Daar is gezien de zelfmoordaanslagen van een paar jaar terug inderdaad wel iets voor te zeggen. Weinigen zullen echter ontkennen dat de vredesbesprekingen met de Noord-Ierse terroristen van de IRA een goed idee waren. Vergeet niet dat zelfs het Zuid-Afrikaanse ANC begin jaren tachtig als een terroristische organisatie gold. Hamas heeft als een van de zeer weinige regimes in de Arabische wereld een overtuigend democratisch mandaat en heeft bewezen bereid en in staat te zijn tot het sluiten van compromissen. Het is dan ook een grof schandaal dat die organisatie nog altijd van diplomatiek overleg wordt buitengesloten.

Ik schaam mij voor de Nederlandse politici die het gore lef hebben van ‘Israels recht op zelfverdediging’ te reppen, zolang dat recht op volstrekt disproportionele wijze wordt uitgeoefend. Ik schaam mij voor de Nederlandse politici die de prille Palestijnse democratie willens en wetens de nek hebben helpen omdraaien. Sorry, Gaza.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.