Verwachtingen

Wat heeft de Hollands Maandblad Schrijversbeurs 2007/2008 in de categorie poëzie mij opgeleverd? Tweeduizend euro. Een plakkaat om aan de wand te hangen en mij er voortdurend aan te herinneren welke verwachtingen ik waar te maken had. En vriendschap met Thijs de Boer, die dat jaar de Hollands Maandblad Schrijversbeurs in de categorie proza in ontvangst mocht nemen. Ik weet nog goed hoe we over onze komende boekpublicaties kwamen te spreken. Toen ik hem naar zijn vorderingen vroeg, viel hij prompt terug in een Brabants accent. Ik prees mij gelukkig dat mijn Gronings accent te weinig voorstelt om onzekerheden over mijn dichterschap te verraden.

Nu is het een jaar later en heb ik mijn plakkaat weer van de muur mogen halen. Op een borrel van het Hollands Maandblad maakte Wim Brands onze opvolgers bekend: Vicky Francken (poëzie), Ivo Bonthuis (proza) en Hans Hogenkamp (essayistiek). Wim Brands had duidelijke grote verwachtingen van Vicky Francken, al deed hij manmoedige pogingen het woord ‘belofte’ te vermijden. De gedichten die zij tot op heden in het Hollands Maandblad heeft gepubliceerd zijn volgens hem nog niet helemaal perfect, maar getuigen van een consciëntieuze zoektocht naar een eigen stem.

Ik stond met een wijntje in de hand toe te luisteren. Naast mij stond collega-dichter Jos Versteegen. Toen we even later het borrelen konden hervatten, vertrouwde hij mij toe dat hij nooit spijt had van een publicatie, hooguit van een woord of twee. Hij bood pas iets ter publicatie aan als hij er honderd procent zeker van was. Hij dichtte regel voor regel, kon pas door naar een volgende dichtregel als de voorafgaande zijn definitieve vorm had gevonden. Hij liet het klinken als een traag maar onstuitbaar proces.

Ik was jaloers op zoveel standvastigheid en innerlijke rust. In vergelijking met de twintigjarige Vicky Francken heb ik misschien al iets meer mijn stem gevonden, maar ik ben nog veel te explosief en ongedurig en zoekende voor de staat van literaire verlichting die Jos Versteegen klaarblijkelijk heeft bereikt. Al kunnen de gedichten die ik heb gepubliceerd in het laatste nummer van het Hollands Maandblad (2009/3) vooralsnog alleszins mijn goedkeuring wegdragen. Thijs de Boer bleek ondertussen belangrijke stappen op weg naar de verlichting te hebben gezet. Hij verklaarde kalm dat zijn verhalenbundel langzaam maar zeker vorderde en sprak zonder al te opzichtige tekenen van onderdrukte paniek de verwachting uit dat die dit jaar misschien nog wel zou komen te verschijnen.

Na afloop in de kroeg kwam het gesprek op belangrijker zaken. Een collega-schrijver van Nieuw Amsterdam ontdekte dat hij als eenzame PSV-aanhanger werd omringd door een zee van literaire Ajacieden. Toen het goede spel van Arjen Robben bij Real Madrid ter sprake kwam, meende hij zijn kans schoon te zien. ‘En waar heeft hij dat geleerd?’ vroeg hij retorisch. ‘Bij FC Groningen!’ riep ik uit. Voordat Robben achtereenvolgens PSV, Chelsea en Real Madrid aandeed, speelde hij jarenlang voor Groningen. In een impuls hief ik het Grönninger Volkslaid aan. De hele kroeg viel stil. Ik besefte dat er maar één ding op zat. Blijven zingen.

Van Lauwerzee tot Dollard tou
Van Drenthe tot aan ’t Wad
Doar gruit, doar bluit ain wonderlaand
Rondom ain wondre stad
Ain pronkjewail in golden raand
Is Grönnen, Stad en Ommelaand
Ain pronkjewail in golden raand
Is Stad en Ommelaand

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.