Voor het te laat is

Afgelopen dinsdag werd ik ’s avonds gebeld door Annette, een Zuid-Afrikaanse wijnhandelares die ik heb leren kennen via Breyten Breytenbach. Had ik het een beetje druk? Nee? Of ik dan zo goed wilde zijn om de volgende dag in alle vroegte naar Parijs af te reizen. Er moesten schilderijen van Breyten worden opgehaald voor een expositie in Hengelo. Zo goed was ik maar al te graag. Dus stapte ik de volgende ochtend om acht uur bij Peter Dankers in de auto. Het bleek een allervriendelijkste kerel te zijn. Kort geknipt haar, zwart petje, intrigerende verhalen. Hij verdiende zijn brood als kunsttransporteur. Maar het liefst zat hij in China. Om de taal te leren, de cultuur op te snuiven.

We moesten zo vroeg weg omdat Peter had afgesproken om eerst rond het middaguur wat andere schilderijen af te leveren in Brussel voor een grote kunstbeurs. Daarna hadden we alle tijd, want Breyten kon ons de volgende dag pas om een uur of elf ontvangen. Ik probeerde niet al te goed gezelschap te zijn. Als we al te vrolijk in gesprek raakten, miste Peter telkens een afslag. Ons hotel bleek in een Chinese buurt van Parijs te liggen. Peter kon zijn geluk niet op. In gebrekkig Mandarijn probeerde hij een Kantonees sprekende jongen uit te horen over de Chinese lettertekens op de gevel van een McDonald’s. Het werd een mooie avond.

Met verende tred kwam Breyten de volgende dag aanlopen. Zijn overhemd was stralend oranje, wat in zijn geval geen blijk gaf van bekrompen Hollands nationalisme maar van Afrikaanse fleurigheid. Het was de dag na de Zuid-Afrikaanse verkiezingen. Hij had niet gestemd. Dat maakte toch geen verschil, zo verklaarde de man die zeven jaar in de gevangenis heeft gezeten vanwege zijn strijd tegen de apartheid. Maar vervolgens bleek hij toch maar wat blij te zijn dat de Democratic Alliance in de West-Kaap op een overwinning afstevende.

Eenmaal binnen moesten we gelijk aan de slag. Peter had een enorme rol inpakplastic meegebracht. Ik had graag nog wat langer rondgekeken. Het plaatje dat het omslag siert van Breytens (door mij vertaalde) roman Woordvogel stond ineens voor mij als een mansgroot schilderij. Als hij hem verkoopt, is hij hem kwijt. Breyten vertelde dat hij verkochte werken vaak compleet uit het oog verliest. Raar moet dat zijn. Mijn gedichten blijven altijd bij me, hoeveel ik er ook aan de man weet te brengen. De schilderwerken waarmee ik heb lopen slepen, zijn vanaf 14 juni in Hengelo te bewonderen. Zie www.raakruimtes.nl. Ik ga zeker kijken. Voor het te laat is.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.