ZKV

Dichters zijn luilakken die niet de tijd en de moeite nemen om een hele roman uit te schrijven. Ze worden daarvoor gestraft met lage verkoopcijfers. Prozaïsten zijn broodschrijvers die zich niet tot de kern weten te beperken. Ze worden niet gestraft voor hun oeverloze babbeldrift, want we leven in een onrechtvaardige wereld. De enige die het begrepen heeft is de beoefenaar van het zkv, het zeer korte verhaal.

Literaire tijdschriften lees ik eigenlijk uitsluitend als ik er zelf in sta, zo moet ik bekennen. Een mens wil toch weten aan welke omgeving hij zijn kleinoodjes willens en wetens heeft blootgesteld. Vaak kom ik dan tot de conclusie dat ik vaker literaire tijdschriften zou moeten lezen. Zo ook deze maand.

In nummer 45 van het Groningse Tzum weet ik mij onder meer omringd door Arabische flitsverhalen, Nederlandse prozagedichten en zkv’s van de Achterhoekse meester A.L. Snijders. Snijders lijkt geen pointes nodig te hebben. Hij begint met schrijven als hem iets in het oog springt en hij houdt op als hij niets meer te melden heeft. En dat is vaak al snel. Daarmee wil ik geenszins suggereren dat zijn zkv’s geen opbouw zouden kennen. Of dat het hen aan verrassende wendingen zou ontbreken. Wat ik bedoel is dat Snijders zich met succes lijkt te hebben ontrukt aan de noodzaak om alles een onwrikbare plaats te geven binnen een naadloos afgeronde vertelling. Soms is een simpele observatie al meer dan genoeg.

‘Mijn moeder kan ik niet meer op de hoogte stellen van mijn veranderde inzicht,’ zo besluit hij het zkv ‘Objet trouvé’. Zelden heb ik de vergankelijkheid zo terloops een verhaal binnen zien sluipen. Maar het hoogtepunt van het nummer is wat mij betreft de slotalinea van het zkv ‘De weg’: ‘Ik rijd wel eens naar Enschede. Een paar kilometer loopt de weg (een stille, provinciale weg, tweebaans) langs het Twente-kanaal. Er zijn daar geen huizen, de weg en het kanaal hebben het rijk alleen. Soms, als het kan, rijd ik zo langzaam als het grote zandschip naast me. We varen gelijk op door het land, ik weet wat de schipper denkt: de weg is bestendig daadloos, nochtans blijft niets ongedaan.’

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.