De grote vraag

Soms heeft het Hilversumse Mediapark iets van de Bermuda-driehoek. Vorige week was ik als dichter van de dag weer eens te gast bij ‘Dit is de dag’ op Radio 1. De lijsttrekkers van de drie kleinste partijen die kandidaat staan voor het Europese Parlement mochten ons onderling kibbelend uitleggen wat ze zouden doen als ze het in Europa voor het zeggen hadden, en waarom wij als kiezers hun die macht zouden moeten verlenen. Een van hen was een beetje te laat. Ze was verdwaald in het Mediapark. Daarna was de beurt aan David Endt, teammanager van Ajax. Ook hij kwam aanvankelijk niet opdagen. Ik zag hem al eeuwig ronddolen door het labyrint van het Mediapark. Ik vond het dan ook bijna jammer dat hij later alsnog opdook. Hij wilde praten over een boek dat hij had geschreven over zijn jeugdliefde Inter Milan. Maar alle nieuwsgierigheid ging natuurlijk uit naar Marco van Basten, die aan den lijve had ondervonden dat wie hoog stijgt diep kan vallen en zijn ontslag had aangeboden als trainer van Ajax. En toen was ik aan de beurt, met het volgende sneldicht.

Wat wil de man die op de hoogste toren
de wolken en de winden mag bestieren
en die nu druk naar ons staat te gebaren
ons zeggen? Zijn theater maakt nieuwsgierig.
We banen ons een weg naar boven door
een woud van ellebogen. Concurrenten
laten we in het mediapark verdwalen
zodat ze enkel door afwezigheid
nog kunnen schitteren, we laten ze
met een grote boog verdwijnen in het slijk
van roddel, achterklap, desinformatie
tot niemand ons de weg nog kan versperren.
We zijn nu bij de grote man gekomen.
We zien het antwoord op zijn lippen liggen.
We sluipen naderbij. Zijn adem streelt
ons oor, ons eergevoel, ons diepst verlangen.
Hij fluistert: ‘Het is eenzaam aan de top
en nu ben jij.’ Dan springt hij naar beneden.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.