‘De kat die toe mag kijken als we vrijen’

Vrijdag was een goede dag. De mensen van Passionate Magazine meldden dat ze op een nog nader te bepalen moment twee van mijn gedichten in hun blad willen opnemen. En Marion van Nieuw Amsterdam stuurde me een pdf met vier mogelijke omslagen voor mijn komende bundel. Het maakt het ineens tastbaar, zo’n omslag. Tot op dat moment was mijn bundel niet meer dan een word-document op mijn laptop. Dat er in oktober iets in de winkel komt te liggen, had iets hopeloos abstracts. Nu heeft ie ineens een gezicht.

Ik sta voor de deur bij een vriend die ik al tijden niet meer heb gezien. Gisteren heb ik de email nog bekeken waarin hij me uitnodigt om vandaag naar zijn verjaardagsfeestje te komen. En toch, mijn hand heeft zich al naar de deurbel uitgestrekt, aarzel ik even. Misschien heb ik me in de datum vergist, in de tijd, in de plaats, misschien herkent hij me niet, of verontrustender nog, herken ik hem niet, misschien blijft de hele avond de twijfel aan me knagen, ben ik stiekem toch op het verkeerde adres, durft niemand zo ongastvrij te zijn mij uit de waan te helpen.

Weinig mensen zullen menen dat er iets schort aan mijn realiteitszin. Zolang ik mij kan heugen, bel ik altijd aan op zulke momenten, wordt er altijd opengedaan door iemand die ik ken, door iemand die mij hartelijk verwelkomt. Ook toen ik het pdf-document opende, werd ik gelijk aangestaard door een vertrouwd gezicht. Ik wist nog niet dat een kat en een man in ochtendjas het omslag van Stil alarm zouden sieren, maar het was alsof het nooit anders was geweest. De drie andere mogelijkheden die de vormgever had aangedragen, heb ik wel nog even bekeken. Maar het was een uitgemaakte zaak. Het omslag is rond, nu de inhoud nog. Eind deze maand verwacht Jasper een semi-definitieve versie.


Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.