Mijmeringen

We stonden in de coulissen. De kleine zaal van het Hengelose Rabotheater druppelde gestaag vol. Bijna driehonderd mensen zaten te wachten. Op Breyten Breytenbach, op Charl-Pierre Naudé, op Gert Vlok Nel, op ons. Simon vertelde dat hij jarenlang had gemijmerd over de mogelijkheid naar het conservatorium te gaan. Hij had zich er net bij neergelegd dat het er nooit van zou komen, dat hij een degelijk leven zou leiden, zonder al te grote artistieke aspiraties, toen ik in zijn leven verscheen. Het was een half jaar geleden en ik was eigenlijk op zoek naar een cellist, maar Simon bleek zijn cello in geen tijden meer te hebben aangeraakt. Hij was in de ban van een nieuwe liefde: de contrabas. Ook leuk, dacht ik.

Nu vormen we een duo. Met dank aan zijn cello-achtergrond kan hij behalve tokkelen tevens uitstekend strijken. En dan heeft hij ook nog een prachtige stem. Als mijn gitaar in de spotlights onverhoopt niet doet wat ik wil, kan ik altijd terugvallen op de onverzettelijkheid van zijn contrabas. Dat is een geruststellende gedachte, waar ik mij op zulke momenten, in de coulissen, vlak voor aanvang, graag aan mag vastklampen. Maar mijn mijmeringen werden wreed doorbroken. Annette kwam aanstormen. ‘Jullie moeten op,’ zei ze, ‘nu!’ Dus daar gingen we.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.