Uit het leven van een postbode

Als postbode kom je dichter bij je publiek. Gisteren fietste ik Amsterdam af om mijn muziek-cd ‘Live in Perdu’ rond te brengen. Het is misschien wat bewerkelijk, iets in eigen beheer uitbrengen, maar je komt ten minste onder de mensen.

Op mijn eerste bezorgadres, een kraakpand aan de Spuistraat, besprak ik onder het genot van een kopje koffie met de blije ontvanger of het gebruikte espresso-apparaat wel ADHD-proof was. Helaas waren er ter plekke geen ADHD’ers aanwezig voor een kleine test. In een bedrijfspand aan de Derde Kostverlorenkade kwam het gesprek op het beklagenswaardige lot van mensen die zich op een onbewaakt moment hebben laten strikken als penningmeester in een bestuur. Heb je je daar één keer toe laten verleiden, dan zullen de mensen je voor de rest van je leven andere penningmeesterfuncties proberen op te dringen. In poëzieboekhandel Perdu, waar ik in één klap tien exemplaren kwijt kon, vernam ik dat twijfels een goed teken zijn. Als een kunstenaar zich geen zorgen maakt over zijn maaksels, dan ontbreekt het hem blijkbaar aan de noodzakelijke betrokkenheid.

Na deze ene dag is mijn ervaring als postbode nog verre van compleet. Zo heeft er vooralsnog geen enkele hond geprobeerd zijn tanden in mijn achterste te zetten. Als er maar genoeg Amsterdammers een cd bij me bestellen, komt dat misschien nog.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.