De man die aan de finish ligt begraven

Vandaag wierp de dood zijn schaduw over het gedicht dat ik moest schrijven voor Radio 1. “Dit is de dag” had twee hoofdgasten: Marianne Vos, kersvers wereldkampioene veldrijden, en Anita Nijkamp, wier man op 21 juni 2007 voor het schoolplein met vijf pistoolschoten was vermoord nadat hij zijn zoontje naar school had gebracht. Na een uur was ik aan de beurt met een inderhaast geschreven gedicht.

Voor mijn gevoel kon ik niet anders dan over Anita Nijkamp schrijven. En tegelijkertijd was het bijna onmogelijk iets te schrijven dat werkelijk recht deed aan haar ervaringen. Laat staan in een uur tijd.

En dan kwamen er ook nog persoonlijke herinneringen boven. Anderhalf jaar geleden kwam geheel onverwacht een vriend van mij te overlijden, een jongen die meer dan twaalf jaar een relatie had gehad met een van mijn beste vriendinnen. In zijn geval was er niemand die je daar redelijkerwijs de schuld van kon geven. Ik weet niet of dat een voordeel is of een nadeel. Hoe dan ook, vanuit die ervaring heb ik geprobeerd een eerbetoon te schrijven aan de manier waarop Anita Nijkamp heeft gestreden – en nog steeds strijdt – voor de nagedachtenis van haar man.

Een huldiging voor Anita Nijkamp

De man die aan de finish ligt begraven
begroet zijn vrouw die heel het peleton
ver achter zich gelaten heeft, een beven
zet alles wat haar lief is hier op aarde
op losse schroeven, hoe zij zich ook afbeult
in weer en wind, bergop, in achtervolging
hoezeer haar achterban vanuit een camper
de vrouw ook toejuicht, steun geeft, troost en opvangt
hoe elke kleine overwinning op
zichzelf haar ook voldoening geeft en kracht
één vroege vluchter laat zich nooit meer achterhalen

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.