Oprispingen van politiek activisme

Gisteren ben ik met een vriendin naar Den Haag gegaan om te demonstreren tegen de vorming van een kabinet met Geert Wilders. Toen we een kwartier voor aanvang arriveerden, was er nog vrijwel niemand. Er werd een podium opgebouwd. Een zangeres praatte tegen een microfoon, die niet aan stond. Ik groette René Danen, de voorzitter van Nederland Bekent Kleur. Hij kwam naar ons toe, zei dat hij blij was dat we er waren. Ik wist niet zeker of hij me wel herkende en durfde er niet naar te vragen.

Een paar dagen tevoren had mij het bericht bereikt dat ik mij kon aanmelden om als dichter op het podium mijn zegje te komen doen tijdens de demonstratie. Dat had ik nagelaten. Moest ik trots zijn op mijn bescheidenheid? Of moest ik mij juist schamen omdat ik mijn plicht verzaakte? Ik twijfelde. Een mij onbekende bekende Nederlander was inmiddels begonnen ons welkom te heten. We waren aangezwollen tot een man of honderd. Ik zag Arnoud Rigter, de voormalige stadsdichter van Eindhoven. Hij bleek zich wel te hebben aangemeld. Maar ook hij had bedenkingen. Zou hij opgaan in een eindeloze stoet dichters die zo nodig met hun goede bedoelingen te koop moesten lopen? Uiteindelijk heeft hij zich er niet door laten weerhouden. En terecht.

Die avond stond ik als zanger/liedjesschrijver op de Vorlesebühne in Utrecht. Het programma stond in het teken van de datum waarop dit alles zich afspeelde: elf september. Lastig. Mijn liedjes hebben niets, maar dan ook niets met moslimterrorisme te maken.

‘Sinds de aanslagen van elf september brengen sommige politici alle denkbare problemen dwangmatig in verband met de Islam. Ik snap dat wel. Zelf breng ik mijn liedjes op deze avond dwangmatig in verband met elf september. Als dat geen soepel bruggetje is naar het volgende nummer, dan weet ik het ook niet meer…’ Zo had ik een van mijn liedjes willen aankondigen. Toen puntje bij paaltje kwam, durfde ik het toch niet aan. Hoe goed mijn bedoelingen ook waren, ik heb mij er niet toe weten te brengen via mijn kunst uiting te geven aan mijn betrokkenheid bij de actualiteit. Dan maar langs deze weg:

Democratie laat zich niet straffeloos reduceren tot een dictatuur van de meerderheid. Het respecteren van minderheden is niet slechts een linkse hobby. Een significante minderheid van de Nederlandse bevolking heeft bij de afgelopen Tweede-Kamerverkiezingen op de PVV gestemd. Een al even significante minderheid van de Nederlandse bevolking gelooft in de Islam. Alle minderheden hebben evenveel recht om hun meningen te uiten, om hun geloof uit te dragen en om mee te regeren. Maar geen enkele minderheid mag deze vrijheden gebruiken om de vrijheden van andere minderheden in te perken. Zolang de PVV dat laatste niet onderkent, zou geen enkele zichzelf democratisch noemende partij een regeringscoalitie met haar moeten sluiten. We zullen weldra weten hoe hoog de VVD en het CDA de democratie in het vaandel hebben zitten.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.