Trouwen voor één dag

Afgelopen zaterdag was er in de Haagse volkswijk Escamp een evenement waarbij mensen konden trouwen voor één dag. Om de deelnemers goed voor te bereiden op hun kortstondige huwelijk, werd hun voorafgaand aan de huwelijksvoltrekking twee workshops aangeboden. Jacques Brooijmans verzorgde een razendsnelle inleiding in de edele kunst van het ruziemaken. De andere workshop werd door mij gegeven: een spoedcursus liefdesgedichten schrijven.

Van tevoren verwachtte ik dat het een jolige bedoeling zou worden. Als een huwelijk maar één dag stand hoeft te houden, kun je trouwen wie je wilt: je zus, je kleinkind, je buurman, je hond. Maar in de praktijk bleek het de deelnemers vaak ernst te zijn. En ik kan je vertellen: het is een intense ervaring om mensen één op één te helpen een gedicht te schrijven voor hun grootste liefde van dat moment.

Ik liet de mensen eerst brainstormen over kenmerkende eigenschappen van hun aanstaande bruid of bruidegom – qua uiterlijk, qua gewoonten, qua persoonlijkheid. Een man vertelde dat zijn vrouw altijd gympen droeg. Zelfs vandaag had ze gympen aan onder haar bruidsjurk. In zijn gedicht liet hij dit detail tot mijn spijt niet terugkomen. De deelnemers hadden niet altijd dezelfde literaire voorkeuren als ik. Maar daar ging het natuurlijk ook helemaal niet om.

Een vrouw liep helemaal vast. Niets van wat ze bedacht, was goed genoeg. Alles moest onmiddellijk weer doorgekrast. Uiteindelijk kreeg ik haar zover om maar gewoon wat te gaan schrijven. Toen ze klaar was, zei ze dat ze van plan was om het gedicht op een doek te schilderen als ze thuiskwam. Het was haar toch nog gelukt iets te schrijven dat recht uit haar hart kwam. Misschien heb ik wel aanwezig mogen zijn bij het ontstaan van een gedicht dat jarenlang aan de muur blijft hangen bij haar en haar vriend.

Een man vertelde dat hij over een paar weken echt ging trouwen met zijn vriendin. Het evenement in Villa Escamp gebruikten ze als een generale repetitie. Ze hadden een stuk of vijftien vrienden zo gek gekregen om zich voor de gelegenheid alvast in hun netste kleren uit te dossen. Ze bleven eindeloos foto’s van elkaar nemen, met het bruidspaar als stralend middelpunt. ‘Nu ben je ook een beetje mijn kind,’ zei de man tegen de zeventienjarige zoon van zijn bruid.

Een vrouw voegde op het laatste moment een ondertitel aan haar gedicht toe. Het was een code-woord waarvan alleen zij en haar bruidegom wisten wat het betekende. Ze vroeg of ik het niet erg vond als ze de betekenis voor mij geheim hield. Ik zei dat ik ook niet alles zo maar met iedereen deelde. ‘Ja jij hebt vast ook het nodige te verbergen,’ zei ze. ‘Ik heb een bijzonder duistere achtergrond,’ erkende ik lachend. ‘Ja dat had ik gelijk al wel door,’ zei zij. En met een tevreden glimlach deed ze haar gedicht in de envelop.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.