Gods troost

Hoewel ik een onverbeterlijk agnost ben, laat ik mij bij het EO-programma ‘Dit is de dag’, op Radio 1, regelmatig van een bijna religieuze kant zien. Gisteren werd ik vooral getroffen door filmmaker Guido Hendrikx. Tijdens een vakantiebaan in de thuiszorg kwam deze in contact met Peter Oud, een vereenzaamde man voor wie hij altijd hetzelfde moest halen: drie treetjes bier, ham, kaas en zware shag met vloei. Hendrikx besloot het bestaan van deze man met zijn camera vast te leggen. De meest aangrijpende momenten in de resulterende documentaire zijn misschien nog wel de voicemails die de man bij zijn verzorger cq documentairemaker inspreekt. Half wanhopig horen we hem Hendrikx smeken om even terug te bellen.

Na een uur werd ik geacht met een sneldicht op het programma te reageren. Ik vroeg mij af waar mensen als Peter Oud nog troost konden vinden en ontleende de nodige details aan een andere gast van het programma, Stijn Fens, die een boek heeft geschreven over het Vaticaan. Zo vernam ik dat onze paus op televisie graag naar Commissaris Rex mag kijken. Ook beschreef Fens hoe hij als twaalfjarig jongetje bij de Sint Pieter stond te wachten tot er met een rooksignaal zou worden aangegeven dat er een nieuwe paus was opgestaan. Hieronder mijn sneldicht, getiteld ‘Gods troost’.

God bemint mij, maar het liefst op afstand
slechts af en toe geeft hij een rooksignaal
om mij te laten weten dat zijn blik
nog altijd op mij rust, achter de dikke
muren van zijn onwankelbaar gelijk
kijkt hij bij voorkeur Commissaris Rex

Mijn medemensen vinden het maar naar
om te aanschouwen hoe geïsoleerd
ik leef, ze willen het niet langer horen
wanneer ik half wanhopig voicemails inspreek

Zolang Gods oog nog op mij is gevestigd
zolang zijn eeuwige camera nog draait
is dit mijn troost, ik ben gezien, mijn eenzaam
lot is niet onopgemerkt gebleven

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *