Het bloed en waar het niet gaan kan

Gisteren is het eindelijk dan toch tot me doorgedrongen. Mijn vader is eigenlijk dichter. Tijdens zijn afscheidsrede als hoogleraar informatica aan de Rijksuniversiteit Groningen had het me meteen al moeten gaan dagen. Ik klampte me echter manmoedig vast aan mijn vooringenomenheid: hij is bèta, ik ben alfa, het moet wel overzichtelijk blijven. Als hij sprak van ‘duivels non-determinisme’, hield ik me dus krampachtig voor dat dit een strikt logische term moest zijn. Als hij het had over ‘profetievariabelen’, maakte ik me wijs dat hij toekomstige onzekerheden onmogelijk beter had kunnen formaliseren.

Mijn oom Theo, een oudere broer van mijn vader, had beter geluisterd dan ik. Tijdens het diner beschreef hij hoe hij geprobeerd had om een zinvolle betekenis te onttrekken aan mijn vaders wiskundige abracadabra. Hij had jammerlijk gefaald en concludeerde dan ook met Martinus Nijhoff: ‘Lees maar, er staat niet wat er staat.’

Die beroemde zinsnede heb ik altijd met enige scepsis bezien. Ze maakt de weg vrij voor eindeloze mystificaties. Als we de dichter niet langer kunnen afrekenen op wat er staat, zijn we overgeleverd aan de peilloze beerput van zijn dichterlijke bedoelingen. Toevallig las ik vandaag op www.roarezine.nl een recensie over mijn eigen nieuwste werkje. Volgens Jasper Wijker is De uitputting voorbij ‘hedendaags en begrijpelijk maar toch ook cryptisch en doordacht.’ Zowel begrijpelijk als cryptisch, hoe krijg ik het voor elkaar? Ik lijk beter naar Nijhoff te hebben geluisterd dan ik voor mogelijk had gehouden.

Terug naar gisteren. Toen we na afloop overladen met de cadeaus van mijn vader naar de auto van mijn moeder liepen, ontdekten we dat de accu op was. Vermoedelijk waren de koplampen aan blijven staan. En dankzij alle hoogwaardige technologie waar zo’n auto tegenwoordig vol mee zit, kun je hem dan niet meer aan de praat krijgen door hem simpelweg even aan te duwen. Mijn zus belde de wegenwacht. Mijn ouders hoopten dat het in de auto minder koud zou zijn dan daarbuiten. Mijn broer haalde warme chocolademelk bij een café even verderop. Ik mijmerde over de profetievariabelen die we een volgende keer toch beter moesten zien af te stellen.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.