‘Toets één om verder te gaan’

Mijn mobieltjes schept er een duivels genoegen in om juist dan af te gaan als het mij het slechtste uitkomt. In dit geval stond ik op de jaarlijkse borrel van Hollands Maandblad toe te horen hoe Beatrijs Ritsema bekend maakte wie dit jaar de Hollands Maandblad Schrijversbeurzen in ontvangst mochten nemen in de categorieën poëzie, proza en essayistiek. Haastig zette ik mijn mobiel op stil. Ik was als derde aan de beurt, maar dat wisten mijn omstanders nog niet.

Beatrijs Ritsema zei dat ik in mijn essays een dichterlijke verbeelding koppelde aan de strenge logica van een wetenschapper. Ik moest vooral lachen toen ze het had over de koele onverbiddelijkheid van mijn redeneertrant. Zo meen ik het mij althans te herinneren. In het juryrapport zoals dat inmiddels op www.hollandsmaandblad.nl gepubliceerd is, is van koelheid geen sprake.

Na afloop vroeg de dichter Jos Versteegen of ik verrast was door de toekenning. Ik vertelde dat ik van tevoren al was ingelicht. Hollands Maandblad wilde niet het risico lopen dat ik niet op zou komen dagen. ‘En terecht,’ lachte ik. ‘Borrels bezoek ik alleen tegen betaling.’ Die grap maakte ik later nog een paar keer. Pas de volgende dag bedacht ik dat het in zekere zin ook gewoon zo was. Ik geef op donderdagavond schrijfles aan het Koorenhuis in Den Haag. Dat zou ik niet hebben afgezegd als ik niet had geweten dat mij in Amsterdam een prijs te wachten stond.

Toen de borrel op zijn einde liep, zag ik dat ik inmiddels twee voicemails had. De eerste was van een vriend, die meldde praktische ondersteuning nodig te hebben in verband met een escalerende relatiecrisis. Ik belde hem terug. De praktische ondersteuning had hij inmiddels weten te mobiliseren. De dag daarna ging hij op vakantie. Maar als hij terug is, gaan we biertjes drinken en bijpraten, zo hebben we afgesproken. De tweede voicemail was een onbekende vrouwenstem. ‘Toets één om verder te gaan,’ zei ze. Einde bericht. Ik toetste één. Het bericht werd opgeslagen en het leven ging verder.

Emma Burns, die dit jaar de schrijversbeurs in de categorie poëzie in ontvangst mocht nemen, nodigde ons uit om mee te gaan naar een vriend die in Amsterdam Oost woonde. ‘Dat komt goed uit,’ zei ik. ‘Ik woon ook in Oost. Of nee, in West. Of nee, toch in Oost.’ Ik woon in Bos en Lommer. Dat is Amsterdam West. Ik was de borrel met een nuchtere maag ingegaan en dan hakken die biertjes er behoorlijk in. Gelukkig nam een vriend van Emma het voor mij op. ‘Die jongen is al zowel alfa als bèta,’ vergoelijkte hij. ‘Je kunt niet verwachten dat ie dan ook nog een ster is in geografie.’ Het werd een genoeglijke avond.

Krijn Peter Hesselink

2 thoughts on “‘Toets één om verder te gaan’”

  1. ik weet nu hoe je lach klinkt, krijn.
    nu weet ik ook hoe je schrijft.
    vrgrvrgrvrgr

  2. Het was prachtig vrijdag, beste Peter (of wilt u bij uw pseudoniem worden aangesproken?). Ik heb genoten van uw bijdrage. En van de twinkeling in uw oogopslag. VrGr,KrPr

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *