Een sonnet voor een onbekende (1940-2011)

Een klok die nooit gehoord wordt, blijft weerklinken
de klepel schudt de onmacht van zich af
een mooie dag wordt makkelijk vergeten
wie wil, die kan een doorgebroken lach

bezoedelen met leugens, maar geen mens
kan het moment zijn puntje op de tijdlijn
ontzeggen, nee, wat zich voltrokken heeft
heeft zich voor alle eeuwigheid voltrokken

want het is waar, tegen de golfstroom in
ben jij naar Nederland gepeddeld om
hier eerst eens wat te leven, dan te sterven

ik weet niet wie je bent, maar als een hand
ooit teder door je haar gestreken heeft
om je te troosten, dan troost die je nog steeds

Krijn Peter Hesselink

PS Dit gedicht schreef ik voor de eenzame uitvaart van een man die afkomstig was van de Canarische Eilanden. Het was een vreemde ervaring om een gedicht te schrijven over iemand die ik nooit gekend had en een nog vreemdere ervaring om voor een publiek van vijf mensen zijn doodskist toe te spreken. Ik merkte dat het me voor één keer niet zo veel kon schelen of het een goed gedicht was. Ik had wat te zeggen. F. Starik schreef een verslag van de plechtigheid. Zie www.eenzameuitvaart.nl.

2 thoughts on “Een sonnet voor een onbekende (1940-2011)”

  1. Beste Krijn Peter,

    Jou kan het niet schelen. Mij wel. Ik vind het een “goed”gedicht.

    Groet,
    Paul

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *