Alles gaat verkeerd, alles is Tao

Er was al het nodige mis gelopen, toen René Ransdorp afgelopen vrijdag de schellen van mijn ogen rukte en ze aan de waslijn hing zodat ze in het net ondergegane zonnetje nog even konden natranen. Ik had twee optredens die dag en meende alles goed te hebben geregeld. Eerst moest ik voordragen op het Spui in het kader van de Amsterdamse Boekennacht. Vervolgens moest ik in grote haast naar Perdu, waar ik een avond over het taoïsme op touw had gezet.

Toen ik even na zevenen op het Spui arriveerde zag ik hoe tegenover het Lieverdje een klein openluchtpodium werd opgebouwd. Ik voelde de moed me in de schoenen zinken. Wij dichters zouden het op moeten nemen tegen de niet geringe aantrekkingskracht die de terrassen aan de overkant van de straat uitoefenden op de werkende mens. Het weekend was begonnen. De stropdas kon los. Aan de presentator lag het niet. Met zijn gedragen stem liet F. Starik de eenvoudigste aankondiging klinken als een gedicht. Maar de borrelende meute liet zich niet vermurwen. Trams kwamen rinkelend langsrijden. Passerende auto’s draaiden hun raampje omlaag om vrij baan te geven aan de zware bassen die uit hun luidsprekers kwamen schallen. Om de vijf minuten ging spontaan het alarm af van een scooter die vlak achter het podium geparkeerd stond. En tot overmaat van ramp moest F. Starik met lede ogen aanzien hoe een zwerver het podium beklom, de microfoon kaapte en ‘Yesterday’ van The Beatles inzette. De toehoorders die voor het podium waren samengedromd klapten beleefd.

Veel tijd om bij dit alles stil te staan was mij echter niet vergund. Ik moest optreden en daarna meteen weer door. Perdu wachtte. Om half negen moest ik daar als presentator het startschot geven en om half negen arriveerde ik. In het voorbijgaan zag ik op mijn mobiel dat ik vier oproepen had gemist. Van Perdu. In het kantoortje ontdekte ik waarom. De sprekers A.L. Snijders en René Ransdorp zaten daar al anderhalf uur op mij te wachten. Ik had hen verkeerd geïnformeerd. Met twinkelende ogen verklaarde A.L. Snijders dat hij op het punt had gestaan om boos weg te lopen. Ik kon wel door de grond zakken, maar er was geen tijd voor uitputtende excuses, het publiek zat al klaar.

René Ransdorp had ik gevraagd een algemene inleiding op het taoïsme te geven en zich daarbij met name te concentreren op de taal. Dat was geen probleem, want de taoïstische filosofie is in eerste instantie een taalfilosofie, zo legde hij uit aan de hand van Lao Zi’s befaamde woorden: ‘Wie weet spreekt niet. Wie spreekt weet niet.’ Zijn verhaal was even intrigerend als samenhangend. Toch werd hij zichtbaar onrustig. Al snel onderbrak hij zijn verhaal. Het ging helemaal mis, zei hij, het was helemaal taoïstisch. Hij verdween naar de gang om iets te zoeken in zijn tas. Onverrichterzake kwam hij terug. Hij legde uit dat hij de verkeerde lezing had uitgedraaid, maar dat dat helemaal taoïstisch was, geen nood, de verkeerde lezing ging ook over de taal. Hij begon overnieuw. De vertrouwde woorden kwamen andermaal voorbij, nog altijd even intrigerend en samenhangend. We waren al bijna vergeten dat we naar een verkeerde lezing aan het luisteren waren, toen hij in een terzijde opmerkte dat we op raadselachtige wijze weer in de goed lezing terecht waren gekomen. Alles liep anders dan je zou mogen verwachten. Alles was Tao.

Daarna kon de avond niet meer stuk. Tonnus Oosterhoff beschreef prachtig hoe hij zijn angst voor dementie bezwoer met het taoïstische inzicht dat we ons alleen maar in de war laten brengen door al die kennis waar we ons aan vastklampen. Hij schetste zo levendig hoe zijn buurvrouw hem erop wees dat hij vergeten was een broek aan te trekken toen hij de heg ging knippen, dat we als publiek haast zouden vergeten dat dit incident slechts een angstige toekomstverwachting betrof. Zelfs toen A.L. Snijders met zijn soevereine ironie mijn falen als organisator nog eens fijntjes in herinnering bracht, kon dat mijn humeur niet meer aan het wankelen brengen. Ook door de grond zakken is Tao. Vanuit de diepte gaf ik A.L. Snijders een welgemeend applaus.

Mijn eigen bijdrage valt overigens inmiddels na te lezen op de site van mijn zus: www.katinkahesselink.net/taoisme/tao-lucebert.html

Krijn Peter Hesselink

One thought on “Alles gaat verkeerd, alles is Tao”

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *