Taal versus muziek: the battle

De dichter Mustafa Stitou, onder meer verantwoordelijk voor de schitterende bundel Varkensroze ansichten, vertrouwde me ooit toe dat hij poëzie in zekere zin maar een tweederangs kunstvorm vond. Tegen de muziek zouden onze woorden het toch altijd afleggen. Zelf ben ik iets optimistischer gestemd. Waarom zouden woord en klank elkaar niet aan kunnen vullen? Naar aanleiding van mijn poëtische muziekvoorstelling Broerrr, die op donderdag 12 april te zien is in de Roode Bioscoop, heeft Sahand Sahebdivani me nu gevraagd een lijstje op te stellen met vijf van mijn favoriete nummers. Sahands weblog blijkt echter Engelstalig te zijn. Als rechtgeaarde moedertaalfetisjist kan ik dat niet over mijn kant laten gaan. Daarom hieronder de Nederlandstalige versie…

André Manuel: ‘Kraaien’

André Manuel houdt van zijn uit de Twentse klei getrokken woorden. Ze rollen door zijn mond en daveren door de zaal. Zelfs een nummer over zijn eigen dood wordt als vanzelf een loflied op het leven.

C.B.: ‘Whoa Buck’

Leadbelly, Muddy Waters, Mississippi Fred McDowell. De muziekgeschiedenis zou er anders hebben uitgezien als Alan Lomax er niet met zijn opnameapparatuur op uit was getrokken om de prachtigste volksmuziek vast te leggen. Eind jaren veertig bezocht hij de Parchman Farm in Mississippi, een gevangenis die zich erop toelegde zoveel mogelijk geld over te houden aan de dwangarbeid van zijn ingezetenen. C.B. laat horen hoe eenvoudig muziek kan zijn. Hij zingt tegen zijn muildier. Dankzij Alan Lomax mogen we meeluisteren. Overigens zijn ze sinds kort bezig vrijwel het volledige archief van Alan Lomax online te zetten, een ware hoorn des overvloeds: research.culturalequity.org

Billie Holiday: ‘This year’s kisses’

Jazz-zangeres Billie Holiday en tenorsaxofonist Lester Young hadden nog nooit met elkaar gespeeld toen ze op een magische winterdag in 1937 samen in de studio belandden. Lester Young laat zijn saxofoon dansen. Billie Holiday peurt een zeggingskracht uit de woorden die ik er anders nooit in zou hebben vermoed.

Charlie Parker: ‘Just Friends’

Soms heeft Mustafa Stitou ook gewoon gelijk en zijn woorden overbodig. Achteloos demonstreert Charlie Parker zijn fenomenale techniek en improvisatievermogen, maar dat machtsvertoon gaat nergens ten koste van waar het uiteindelijk allemaal om gaat: de muziek.

De Kift: ‘Hoofdkaas’

Er zijn weinig muziekgroepen die zo vasthoudend uiting geven aan hun liefde voor de literatuur als De Kift. Al meer dan twintig jaar brengen de heren gedichten en prozafragmenten van auteurs als Samuel Beckett, Jan Arends en Lucebert tot klinken. Het nummer ‘Hoofdkaas’, gebaseerd op een tekst van Werner Schwab, is mijn persoonlijke favoriet.

Krijn Peter Hesselink

3 thoughts on “Taal versus muziek: the battle”

  1. Ja, absoluut een lijstje dat het verdient in de eigen taal opgeschreven te worden. Maar realiseert de moedertaalfetisjist wel het stuk Taal versus Muziek: *the battle* genoemd te hebben? Dat is 40 procent import!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *