Uit de bocht

Een jaar geleden kreeg een goede vriend van me een psychose. Onlangs hoorde ik dat een andere vriend in een psychiatrisch ziekenhuis was opgenomen omdat hij een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving zou zijn. Dit is geen toeval meer. De neergang van mijn generatie heeft ingezet. De bladeren vallen ook niet bij toeval allemaal in dezelfde tijd van het jaar. Alles hangt samen. Als er iemand komt te overlijden in een bejaardentehuis, volgen er steevast meer. Mijn even nuchtere als wiskundig begaafde vader zou nu prompt tegenwerpen dat dergelijke fluctuaties (in sterftecijfers en anderszins) statistisch prima verklaarbaar zijn, waarna hij iets zou beginnen te roepen over de gaussverdeling. Had ik nu maar beter opgelet op school. Ik mag wel oppassen. De neiging overal verbanden tussen te leggen is een belangrijk symptoom van psychoses.

De eerste vriend had in de aanloop naar zijn psychose welbewust geprobeerd losser en associatiever te worden. Het is één ding waar hij met vlag en wimpel in is geslaagd. Inmiddels maakt hij het gelukkig weer goed. De tweede vriend heb ik sinds zijn opname alleen nog telefonisch gesproken. Ik ga dit weekend bij hem langs. Vooralsnog durf ik geen harde uitspraken te doen over hoe zijn ervaringen precies moeten worden geduid, maar de indruk die ik krijg is dat hij zo enthousiast werd over sommige van zijn ideeën dat hij van de weeromstuit uit de bocht is gevlogen. Vrije associatie en enthousiasme – laten dat nou net de twee voornaamste kenmerken van mijn kunstenaarschap zijn. Brrr…

Momenteel werk ik aan een roman, iets wat me veel meer opslokt dan mijn gedichten ooit hebben gedaan. Een gedicht kun je loslaten, zodra het af is. Dat geldt misschien ook wel voor een roman (ik hoop het eind deze maand te weten, dan verwacht mijn redacteur de eerste versie), maar het duurt zo lang voor het zover is. Momenteel barst mijn hoofd bijna uit elkaar door alle informatie die ik mee moet nemen in de laatste drie hoofdstukken. Op onbewaakte ogenblikken ontvlucht ik al die ballast om wat op mijn gitaar te gaan tokkelen. Hoe hard mijn schrijvende ik ook foetert dat ik me niet mag laten afleiden, het enthousiasme van mijn musicerende ik laat zich niet intomen, zeker sinds het strijkkwartet Quartet Quinetique arrangementen heeft gemaakt voor drie van mijn liedjes (arrangementen die tegenwoordig elders op mijn website te beluisteren zijn).

Mijn uitgeverij wakkert deze meervoudige persoonlijkheidsstoornis alleen maar aan. Zo heeft Podium me twee exemplaren van haar voorjaarsaanbieding opgestuurd, voor iedere persoonlijkheid één. Mijn musicerende ik heeft de catalogus ongelezen bij het oud papier gedaan. Mijn schrijvende ik heeft hem van a tot z uitgeplozen, tevergeefs zoekend naar mijn naam (al wist ik dondersgoed dat mijn boek pas in het najaar gepland staat). Alles om me maar niet in de roman te hoeven onderdompelen. Dat durf ik niet meer zo goed. Straks vlieg ik in mijn geestdrift nog uit de bocht.

Krijn Peter Hesselink

2 gedachten over “Uit de bocht”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.