De laatste halte

Ik word aangesproken in de tram naar het ziekenhuis. Het is een donkere vrouw in een rok. Ze heeft een flinke dot kroeshaar, waar ze een fleurige doek omheen heeft gewikkeld. Ze zegt: ‘Meneer, gelooft u?’
‘Eerlijk gezegd niet zo.’
‘Maar dus wel een beetje?’
‘Nou…’
‘Iedereen gelooft in God. Zonder kun je niet ademhalen.’
Dan loopt ze door. Verder naar voren in de tram hoopt ze te vinden wat ze zoekt, een luisterend oor of een deur die zich opent voor een halte waar ze wil zijn. Na een paar meter bedenkt ze zich. Ze draait zich weer naar me om en zegt: ‘Ik heb het zelf meegemaakt. God hoeft zich maar even terug te trekken en je bent er geweest.’ Met haar vinger trekt ze een veelbetekenend spoor over haar hals. Daar laat ze het bij. Ze heeft haar bestemming gevonden.

Krijn Peter Hesselink

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *