Van bitterballen en herdershoedjes

Beste Bastiaan Bommeljé,

Twaalf jaar geleden was jij een van de eersten die mijn schrijfsels publiceerden. Daarom heeft het iets passends dat je afscheid neemt als hoofdredacteur van Hollands Maandblad, nu ik op afstand van het literaire bedrijf ben komen te staan. Mijn moeder is gestorven. Daar kun je over schrijven, maar je kunt er ook in stilte om rouwen. En ik, man van duizend ambachten, heb een nieuw ambacht op de korrel genomen. Sinds kort probeer ik kinderen bij te brengen wanneer je ‘wordt’ met ‘dt’ schrijft, en wat je krijgt als je twee van vijf aftrekt (of vijf van twee). In het rumoerige zweethok van mijn klaslokaal voel ik me niet minder thuis dan in de burelen van onze uitgeverijen of op de klapstoeltjes van onze literaire podia. In de schoolbanken is alles van waarde precies even weerloos.

Jij maakt naar ik begrijp een omgekeerde beweging. Je schrijft me dat je je terugtrekt uit de frontlinie van de letteren om je in afzondering verder te verdiepen ‘in een ruig, vrij ontoegankelijk en nimmer tevoren onderzocht berggebied’. Dat klinkt me in de oren als een paradijselijke bestemming, zeker wanneer ik om één uur ’s nachts een dreumes in slaap probeer te wiegen, of om één uur ’s middags een muitende schoolklas tot rust probeer te brengen. Terugdenkend aan het plezier waarmee je over bitterballen placht te oreren of de bevlogenheid waarmee je mijn betogen trachtte aan te scherpen, stel ik me graag voor dat je binnenkort met een herdershoedje op het hoofd steile hellingen zult bestijgen op zoek naar de laatste overblijfselen van een verloren gegane beschaving. Het ga je goed!

Warme groeten,

Krijn Peter Hesselink

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.