‘Harderwijker Slammer 2007’

‘Walk on the wild side,’ zo brulden blitse letters aan een wand van de Harderwijker concertzaal Estrado ons toe. We waren hier op uitnodiging van Apollo, een literair genootschap dat nu al zo’n dertig jaar groeit en bloeit onder de inspirerende leiding van stadsdichter Jos. Jos bleek een vriendelijk heerschap met een mooie snor. Hij was niet van plan zich uit het veld te laten slaan door de hiphopbeats die door het zaaltje stuiterden. Of door de geringe opkomst. ‘Let the beat control your body,’ schreeuwde een andere wand ons toe. Het werd hoog tijd eens terug te gaan schreeuwen. De slam kon beginnen.

De dichters waren goed aan elkaar gewaagd. Laura Demelza Bosma verraste met een innemende presentatie en veelbelovende gedichten. Pom Wolff was met name in de eerste ronde ouderwets op dreef. Alexis de Roode zat vol charmante hersenspinsels. ACG Vianen dwong een finaleplaats af door onverbiddelijk zichzelf te zijn. Floor Cornelissen eiste de publieksprijs op door zich vol overgave op haar luisteraars te storten.

Over de kwaliteit van mijn eigen verrichtingen valt door mij natuurlijk weinig zinnigs te zeggen. Wel valt het mij op dat ik de laatste tijd steeds vaker stilte oogst in plaats van gelach. Ik ben daar soms wat onrustig onder. Stiltes laten zich zo lastig peilen. Maar enig vertrouwen lijkt op zijn plaats. Ook in Harderwijk kwam ik weer als winnaar bovendrijven.

De juryprijs was een lust voor het oog. Een eenvoudige beker op een quasi-marmeren voet met een plaatje waarop stond gegraveerd: ‘Harderwijker Slammer 2007’. Hij vervulde mij van weemoed naar mijn kinderjaren, toen ik dergelijke trofeeën nog – tevergeefs – in de wacht probeerde te slepen door te schaken en te judoën.

Na afloop bood een van de vrijwilligers van Apollo mij een lift naar Amsterdam aan. Ze vertelde dat ze al dertig jaar voor Apollo actief was. Ze had een brede muzikale smaak – reggae, klassiek, je kon het zo gek niet bedenken – maar in haar auto had ze slechts een enkel cassettebandje liggen, dat door een mechanisch defect bovendien voortdurend afsloeg. We besloten het te timen. Na precies vijf minuten gaf de muziek weer eens de geest. Ik drukte op play. De country & western schalde weer door de auto. De snelweg zoefde aan mij voorbij. I was a poor lonesome cowboy. But I was goin’ home.

Krijn Peter Hesselink

Amsterdam als Utrechtse buitenwijk

Het Poëziecircus is een vriendelijk stel mensen. Gina mag ik graag zien schitteren als ongepolijst juryvoorzitter van de ZinderZlam. Michaël, die gesoigneerde intellectueel, bewaart altijd zijn ironische distantie. Hanneke heeft een sardonisch gevoel voor humor. Alexis heeft een aandoenlijk zwak voor nette pakken (het liefst met hoge hoed). Om over de rest nog maar te … Lees “Amsterdam als Utrechtse buitenwijk” verder

De verwording van een intellectueel verantwoord dichter

Het keerpunt van mijn verjaardagsfeestje was ongetwijfeld het moment dat ik Marco Borsato opzette. ‘In de verte klinkt een stem, die ik herken van onze ruzies,’ zong ik hem na, ‘over kleine misverstanden, over grote desillusies.’ Het leed spoelde mij mee. Ontsteld zag men mij aan. Was dit de intellectueel verantwoorde dichter die men zo … Lees “De verwording van een intellectueel verantwoord dichter” verder

Een dichter van papier: ‘geen huis / geen steen // helemaal stem’

Na Lava, Armada en Krakatau heeft nu ook het Hollands Maandblad de kaften voor mij geopend. In het juni-/julinummer zitten twee van mijn gedichten met grote verbaasde ogen om zich heen te kijken. Zo laat ik mijn poëzie in alle rust wennen aan de pagina. Maar soms slaat ineens de twijfel toe. Is het papier … Lees “Een dichter van papier: ‘geen huis / geen steen // helemaal stem’” verder

Wereldkampioenschap slam poetry op YouTube

Dankzij Thorkil, de vriendelijke Deen die samen met mij sneuvelde in de halve finale van het wereldkampioenschap slam poetry, zijn een aantal gedichten van dit kampioenschap voor het nageslacht bewaard gebleven. Surf naar www.youtube.com/thorkilj en bewonder… * Thorkil Jacobsen zelf (‘Generation M’ is in het Engels); * Randy Jacobs uit Canada; * Bohdan Piasecki (voor … Lees “Wereldkampioenschap slam poetry op YouTube” verder

Un maison des oiseaux; Krijn Peter in het Frans

Afgelopen week heb ik mijn Nederlandstalige gedichten voor het eerst aan een niet-Nederlandstalig publiek gepresenteerd tijdens het wereldkampioenschap slam poetry in Bobigny, een voorstad van Parijs. Het was een bevreemdende ervaring. Samen met Shailoh, een Amerikaanse vriendin, had ik mijn gedichten naar het Engels vertaald. De organisatie had die vertaling weer in het Frans laten … Lees “Un maison des oiseaux; Krijn Peter in het Frans” verder

De vrolijke zotternij van het wereldkampioenschap slam poetry

Is poëzie de enige universele taal? Of is poëzie dat wat in vertaling verloren gaat? Op die vragen hoop ik in de komende dagen antwoord te vinden tijdens het ‘wereldkampioenschap slam poetry’ in Bobigny, Frankrijk. Zestien dichters en voordrachtskunstenaars uit landen als Zuid-Afrika, de Verenigde Staten en Singapore komen samen om uit te maken wie … Lees “De vrolijke zotternij van het wereldkampioenschap slam poetry” verder