Essays

Een zijweg naar de onschuldigen; de Tao van de dementie

‘Wanneer ik mijn grootmoeder opzoek in haar verpleeghuis aan de duinen, is ze blij me te zien. Steevast veert ze op in haar rolstoel en roept: “Ah, een vertrouwd gezicht!” Het is jaren geleden dat ze me voor het laatst bij mijn naam heeft aangesproken. Toch voel ik me nog steeds herkend.’

Lees hier het volledige essay zoals eerder gepubliceerd in Hollands Maandblad 2011-10.

Lof der nutteloosheid; over kunst en bètawetenschappen

‘De toneelcursus werd gegeven door een even lieve als enthousiaste docent, die zo dik was dat je niet kon zien of het een man of een vrouw was. [...] Als de docent op de grond ging zitten (een stoel was geen optie), dan kon hij/zij niet meer zelfstandig overeind komen. Er kwamen meerdere volwassenen aan te pas om hem/haar weer overeind te trekken.’

Lees hier het volledige essay zoals eerder gepubliceerd in Hollands Maandblad 2010-11.

Chris van der Blonk