Dag, Perdu, da-hag!

Ruim een jaar geleden nodigde de avondenredactie van Perdu mij uit voor Vers van het mes, een programma waarin aanstormende poëzietalenten hun gedichten voordragen en een kleine poëtica presenteren. De mensen in de zaal gaven geen kik, herinner ik mij, ze klapten niet, ze mopperden niet, ze joelden niet, ze schoven niet in hun stoelen. Pas na afloop volgde een beleefd applaus. ‘Jezus, wat een stil publiek,’ foeterde ik terwijl ik mij naar de bar haastte voor een broodnodig biertje.

Daar raakte ik in gesprek met Emma, een van de redactieleden. Mijn optreden bleek binnen de Perdu-redactie een discussie over voordracht te hebben losgemaakt. Ik dacht op slinkse wijze een extra optreden voor mezelf te regelen door de suggestie te doen daar een aparte avond aan te wijden. Dat pakte net even anders uit. Ze vroegen me de avond te organiseren. Voor ik er erg in had was ik zelf lid van de avondenredactie.

Dat betekende elke maandag vergaderen en elke vrijdag kaartjes verkopen, biertjes afrekenen en met een beetje pech wc’s schoonmaken voor de meest uiteenlopende programma’s. Ik begon er natuurlijk in de eerste plaats aan voor de avonden die ik zelf wilde gaan maken. Zo zal ik altijd dankbaar blijven voor de Lucebert-avond die ik heb mogen organiseren, met lezingen van Anja de Feijter en Marc de Kesel, waarbij ikzelf Luceberts historische debuut, apocrief / de analphabetische naam, vrijwel integraal ten gehore heb mogen brengen. Schitterend. Maar het was minstens zo leuk mij te laten verrassen door de avonden van mijn redactiegenoten: de heftige publieksparticipatie tijdens een door Fernande georganiseerd debat over de intellectueel van de eenentwintigste eeuw, of de minstens zo heftige clash tussen Joost de Bloois en Pieter Jan Gijsberts over de manier waarop Anselm Kiefer in zijn beeldende kunst gebruik (of misbruik) maakt van Paul Celans poëzie in een avond die was georganiseerd door Ernst en Renée.

Toch heb ik besloten om na de zomer weg te gaan bij Perdu. Uiteindelijk voel ik mij meer een uitvoerend kunstenaar dan een programmeur. Ik laat een Perdu achter dat blaakt van het zelfvertrouwen. Vrijdag geven we een eindfeest voor winnaars. Piet Gerbrandy begint met een feestelijke inleiding op de zegezangen van Pindaros. In het voetspoor van deze klassieke voorganger bezingen de dichters Tsead Bruinja, Vicky Francken, Thomas Möhlmann, Sieger Baljon, Rozalie Hirs, Thomas Blondeau en F. Starik vervolgens een winnaar naar keuze. Daarna kan het eigenlijke feest losbarsten met cocktails van Joost Jansen / NixMixMee en muziek van dj Jaïrzinho. Yes, we can!

Vrijdag 27 juni 2008
Perdu, Kloveniersburgwal 86, Amsterdam
Aanvang 21:00 uur, zaal open 20:00 uur
Entree 10 euro
www.perdu.nl

Krijn Peter Hesselink

Een poëtica van de interpunctie

Ik was al gewaarschuwd. Nadat ik met mijn redacteur, Jasper, de samenstelling van mijn bundel definitief had vastgesteld, zou Marion als persklaarmaker naar de puntjes op de i kijken. En Marion begreep níets van mijn interpunctie. Nu eens had ik een gedicht helemaal dichtgesmeerd met punten en komma’s, dan weer moest een gedicht het zonder … Continue reading “Een poëtica van de interpunctie”

In gesprek met een recensent

Gisteren werd in het Vondelpark Poëzie in het park gepresenteerd, een bloemlezing met gedichten over de Amsterdamse stadsparken. Ook ik ben vertegenwoordigd. ‘Dan doen wij er over het Vondelpark liever / het zwijgen toe,’ zo stel ik in mijn bijdrage. Dat heeft iets curieus. Ik heb mij namelijk min of meer aan de bloemlezing opgedrongen. … Continue reading “In gesprek met een recensent”