Hoe belangrijk is kwaliteit?

‘Hoe heb je je voet tussen de deur gekregen bij uitgeverij Nieuw Amsterdam,’ vragen mensen mij regelmatig, ‘gewoon door een manuscript in te zenden?’ ‘Nee,’ antwoord ik dan, ‘als mij iets belangwekkends lukt, dan vrijwel altijd omdat ik iemand ken die iemand kent die iemand kent die…’

Ik had twee keer gedichten in het Hollands Maandblad gepubliceerd toen Bastiaan Bommeljé, die als enig redacteur over dit tijdschrift presideert, mij vroeg voor een radio-uitzending van ‘De Avonden’. Na afloop moest er nog wat worden gedronken. ‘En,’ vroeg Bastiaan, terwijl hij een campari-soda naar de lippen bracht, ‘wanneer kunnen we je debuutbundel verwachten?’ Schuchter bekende ik dat ik vooralsnog geen uitgever had. ‘Wat?’ riep hij uit. ‘Ik was er blind van uitgegaan dat je al onderdak zou zijn! Ik ga onmiddellijk voor je aan de slag!’ De volgende dag, negen uur ’s ochtends, kreeg ik een e-mail van Jasper Henderson of ik een keer wilde komen praten over een mogelijke debuutbundel.

‘Maar heb je je gedichten dan tenminste nog volledig op eigen kracht in het Hollands Maandblad gekregen?’ Ook dat niet. Anderhalf jaar geleden was ik door Ingmar Heytze uitgenodigd voor een ‘Science Slam’ waarbij vier podiumdichters het opnamen tegen vier hooggeleerde heren en dames die mochten putten uit de wereldliteratuur. Esther Jansma zat in de jury. Na afloop raakte ik met haar aan de praat. Ze gaf me nuttige feedback op mijn poëzie en was uiteindelijk zo goed om een van mijn gedichten, met een kleine brief van aanbeveling, door te sturen naar Bastiaan.

En aan Ingmar was ik jaren daarvoor voorgesteld door Philomene Dewaide, die destijds in de redactie van literair tijdschrift Lava zat. Ik had die middag een aantal bijzonder prille gedichten voorgedragen en Philomene vroeg de Utrechtse cultuurpaus om een reactie. ‘IJl,’ sprak de beste man terwijl hij met omfloerste blik langs zijn kaak streek. Ik durfde niet te vragen of ik dat als compliment moest opvatten.

En bij Lava was ik weer beland via een jongen met wie ik in de redactie van een studentenblaadje zat. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Gelukkig zijn al die persoonlijke relaties wel degelijk ergens op gebaseerd. Wie sympathie opvat voor een slechte dichter zal hem liever op een biertje trakteren dan hem een stapje verder te helpen in een wereld waar hij het vermoedelijk toch niet goed zal doen.

Krijn Peter Hesselink

En niet meer rijmen, nondeju!

‘Heyhey,’ zo opende Jasper, redacteur bij Nieuw Amsterdam, op joviale toon een email aan Karel, zijn toenmalige tennismaatje en mijn toenmalige huisgenoot. Aanleiding was een gedicht dat ik via Karel aan hem had doorgespeeld. Wat volgde was één van de pijnlijkste schrobberingen die ik ooit in ontvangst heb mogen nemen. ‘Het gedicht, een eerlijk oordeel: … “En niet meer rijmen, nondeju!” verder lezen

Het Nederlandse woord ‘Walloon’

‘By a very strange chance, I do know a single word in Dutch: Walloon.’ Dit moet een van de meest zonderlinge zinnen zijn die ik ooit uit het Engels naar het Nederlands heb moeten vertalen. Voor Crossing Border ben ik gevraagd deel te nemen aan The Chronicles, een project waarbij vier jonge schrijvers, Hassan Bahara … “Het Nederlandse woord ‘Walloon’” verder lezen

Getekend door Apartheid?

Taal is niet neutraal. In de recente geschiedenis is het Afrikaans nu eens gezien als de belichaming van de Apartheid, dan weer in de woorden van Jan Rabie als ‘een van Suid-Afrika se trotsste veelrassige prestasies’. Op 19 oktober onderzoekt poëziecentrum Perdu hoe de problematische status van het Afrikaans tot uitdrukking komt in de literatuur. … “Getekend door Apartheid?” verder lezen

Kinderrepubliek der Letteren

Of ik wel eens had opgetreden voor kinderen van vijf à tien jaar oud? Nee, dat kon ik niet beweren. Toch nodigde Spui 25 mij uit om samen met Robin Block een optreden en poëzieworkshop te verzorgen ter gelegenheid van Kinderboekenweek. Een interessante ervaring. Kinderboekenweek stond dit jaar in het teken van het ‘geheim’. Eerst … “Kinderrepubliek der Letteren” verder lezen

‘Harderwijker Slammer 2007’

‘Walk on the wild side,’ zo brulden blitse letters aan een wand van de Harderwijker concertzaal Estrado ons toe. We waren hier op uitnodiging van Apollo, een literair genootschap dat nu al zo’n dertig jaar groeit en bloeit onder de inspirerende leiding van stadsdichter Jos. Jos bleek een vriendelijk heerschap met een mooie snor. Hij … “‘Harderwijker Slammer 2007’” verder lezen