Broertjes

Sieger zal altijd mijn kleine broertje blijven. Al word ik tachtig en hij vijfenzeventig. In ons onderling contact zal hij altijd de drieste rebel blijven en ik de saaie ouwe lul met de onhebbelijke neiging gelijk te hebben wanneer je veel beter glorieus de mist in kunt gaan. (‘Ach, hoe kom je daar nou toch weer bij, broerlief,’ zo corrigeert mijn broertje. ‘Ik heb de onhebbelijke neiging altijd gelijk te hebben. Ook in de mist.’)

Je hoort wel dat onderlinge betrekkingen als in een vriesvak geconserveerd kunnen blijven, wanneer mensen elkaar lange tijd niet zien. Maar toen mijn broertje zich een tijd lang in Islamabad had teruggetrokken – om zichzelf te ontdekken, om Britten vanuit een Pakistaans callcentre een nieuw telefonie-abonnement aan te smeren, om aan de universiteit te onderzoeken hoe islamitische en boeddhistische mystici tot sociale hervormingen hadden aangezet – merkte ik dat er juist ruimte ontstond om ons contact opnieuw uit te vinden. Ik emailde hem uitgebreid over mijn nieuwste vlam. Ik had mevrouw net een emailtje gestuurd en keek nu voortdurend of ze al had gereageerd, wat al even voortdurend nog niet het geval was.

Toen ik voor de zoveelste keer de aandrang voelde opkomen mijn email te controleren, sprak ik mijzelf bestraffend toe. ‘Stel je niet aan, Sieger, ze mailt op z’n vroegst morgen terug.’ Pas langzaam drong tot mij door dat ik mij zoëven met mijn broertje had verward. Ik was verbluft. Wat zei dit over de manier waarop ik mij momenteel tot mijzelf verhield? En wat zei dit over de manier waarop ik mij normaliter verhield tot Sieger?

Krijn Peter Hesselink

Amsterdam als Utrechtse buitenwijk

Het Poëziecircus is een vriendelijk stel mensen. Gina mag ik graag zien schitteren als ongepolijst juryvoorzitter van de ZinderZlam. Michaël, die gesoigneerde intellectueel, bewaart altijd zijn ironische distantie. Hanneke heeft een sardonisch gevoel voor humor. Alexis heeft een aandoenlijk zwak voor nette pakken (het liefst met hoge hoed). Om over de rest nog maar te … “Amsterdam als Utrechtse buitenwijk” verder lezen

De verwording van een intellectueel verantwoord dichter

Het keerpunt van mijn verjaardagsfeestje was ongetwijfeld het moment dat ik Marco Borsato opzette. ‘In de verte klinkt een stem, die ik herken van onze ruzies,’ zong ik hem na, ‘over kleine misverstanden, over grote desillusies.’ Het leed spoelde mij mee. Ontsteld zag men mij aan. Was dit de intellectueel verantwoorde dichter die men zo … “De verwording van een intellectueel verantwoord dichter” verder lezen

Een dichter van papier: ‘geen huis / geen steen // helemaal stem’

Na Lava, Armada en Krakatau heeft nu ook het Hollands Maandblad de kaften voor mij geopend. In het juni-/julinummer zitten twee van mijn gedichten met grote verbaasde ogen om zich heen te kijken. Zo laat ik mijn poëzie in alle rust wennen aan de pagina. Maar soms slaat ineens de twijfel toe. Is het papier … “Een dichter van papier: ‘geen huis / geen steen // helemaal stem’” verder lezen

Wereldkampioenschap slam poetry op YouTube

Dankzij Thorkil, de vriendelijke Deen die samen met mij sneuvelde in de halve finale van het wereldkampioenschap slam poetry, zijn een aantal gedichten van dit kampioenschap voor het nageslacht bewaard gebleven. Surf naar www.youtube.com/thorkilj en bewonder… * Thorkil Jacobsen zelf (‘Generation M’ is in het Engels); * Randy Jacobs uit Canada; * Bohdan Piasecki (voor … “Wereldkampioenschap slam poetry op YouTube” verder lezen

Un maison des oiseaux; Krijn Peter in het Frans

Afgelopen week heb ik mijn Nederlandstalige gedichten voor het eerst aan een niet-Nederlandstalig publiek gepresenteerd tijdens het wereldkampioenschap slam poetry in Bobigny, een voorstad van Parijs. Het was een bevreemdende ervaring. Samen met Shailoh, een Amerikaanse vriendin, had ik mijn gedichten naar het Engels vertaald. De organisatie had die vertaling weer in het Frans laten … “Un maison des oiseaux; Krijn Peter in het Frans” verder lezen

De vrolijke zotternij van het wereldkampioenschap slam poetry

Is poëzie de enige universele taal? Of is poëzie dat wat in vertaling verloren gaat? Op die vragen hoop ik in de komende dagen antwoord te vinden tijdens het ‘wereldkampioenschap slam poetry’ in Bobigny, Frankrijk. Zestien dichters en voordrachtskunstenaars uit landen als Zuid-Afrika, de Verenigde Staten en Singapore komen samen om uit te maken wie … “De vrolijke zotternij van het wereldkampioenschap slam poetry” verder lezen

Een papieren woord in de mond

Afgelopen vrijdag was ik in poëziecentrum Perdu één van drie ‘voordrachtskunstenaars’ die uitgedaagd werden ons uit te spreken over de vraag hoe het gesproken woord zich tot het geschreven woord verhoudt en welke implicaties dit heeft voor de manier waarop wij gedichten ten gehore brengen. Vervolgens werden we geacht onze ideeën te illustreren aan de … “Een papieren woord in de mond” verder lezen