Een onbestaanbare bestemming

Ik moest naar de Sterrenberglaan 6 in Huis ter Heide. Toen ik dit adres op Google Maps intypte, kreeg ik wel een stipje op de kaart, maar de straat waar het stipje aan lag kreeg geen naam, hoever ik ook inzoomde. Om de verwarring te vergroten had Google het adres uit eigen beweging veranderd in Sterrenberglaan 6, Soesterberg. In het nabij gelegen Soesterberg ontdekte ik geen Sterrenberglaan, maar wel een Sterrenbergweg. Ik kon niet anders dan concluderen dat mijn bestemming in Google’s digitale universum maar half bestond en in brokjes over de omgeving was uitgestrooid.

Na een lange busreis en een korte wandeling kwam ik aan op de plaats van het stipje. Mij was verteld dat Abrona hier een instelling voor geestelijk gehandicapten had uitgebouwd tot een complete nieuwbouwwijk. De zwakbegaafde cliënten van Abrona zouden er zij aan zij met ‘normale’ mensen wonen. Omdat ik wat vroeg was voor mijn afspraak, nam ik de tijd om eerst nog even wat rond te neuzen. Achter het hoofdgebouw ontdekte ik het Orionplein. Tussen twee keurig aangeharkte gazons stond een muziekkoepel vergeefs te wachten op een fanfare. Verderop volgde de Planetenlaan, die er onwerkelijk netjes bij lag, geflankeerd door doorzonwoningen zoals de God der Nederlanden die ooit bedoeld moet hebben. Bij elke voorbijganger die mijn pad kruiste, vroeg ik me onwillekeurig af: zou het een cliënt zijn, een begeleider of toch gewoon een buurtgenoot? Zeker wist ik het nooit.

Toen ik me even later bij de receptie meldde, liep een van de mensen met wie ik had afgesproken net voorbij. Dat kwam mooi uit. Probleem was alleen dat hij ten stelligste ontkende een afspraak te hebben met wie dan ook. Ik legde uit dat mij gevraagd was een gedicht te schrijven voor Abrona. Vandaag was ik hier om kennis te maken met mijn beoogde contactpersonen. ‘Ja, dat kan kloppen,’ reageerde de ander zonder een spier te vertrekken. ‘Je hebt geen afspraak met mij. Je hebt een afspraak met Erik, maar ik zit er wel bij.’ Daarna nam hij me mee naar Eriks kantoor. Ik had mijn bestemming toch nog gevonden.

Krijn Peter Hesselink

Echte vrijheid doet nét geen pijn

‘Een koe op haar snoet kussen, vlak voor ze wordt geslacht.’ Dat was vrijheid voor Khalid. Toen ik gisteren met het pontje in Amsterdam-Noord aankwam, stond een lange eettafel langs het IJ opgesteld. Zo’n achthonderd mensen zouden die avond aanschuiven om hun zelf meegebrachte quiches, aardappelsalades en mosterdsoepjes met elkaar te delen. Mijn rol was … “Echte vrijheid doet nét geen pijn” verder lezen

Klappertjespistool, jachtgeweer

Mijn uitgeverij werkte niet mee. Ik besloot tot een overval, stak een klappertjespistool in een binnenzak en nam samen met een vriendin plaats in de wachtkamer. Toen de secretariaatsmedewerker ons even alleen liet, begonnen we een spiegel van de wand te wrikken met de bedoeling via een luchtkoker omhoog te kruipen naar de bovenste verdieping, … “Klappertjespistool, jachtgeweer” verder lezen