Klappertjespistool, jachtgeweer

Mijn uitgeverij werkte niet mee. Ik besloot tot een overval, stak een klappertjespistool in een binnenzak en nam samen met een vriendin plaats in de wachtkamer. Toen de secretariaatsmedewerker ons even alleen liet, begonnen we een spiegel van de wand te wrikken met de bedoeling via een luchtkoker omhoog te kruipen naar de bovenste verdieping, waar mijn redacteur haar kantoor had. We waren amper bezig of de secretariaatsmedewerker kwam de wachtkamer weer binnengelopen. Ik trok mijn pistool. ‘Handen omhoog!’ We hadden de situatie nog in de hand, maar het verrassingseffect was verloren gegaan.

Terwijl ik in de wachtkamer de druppelsgewijs aanzwellende menigte medewerkers onder vuur hield, ging de vriendin op verkenning uit in het trappenhuis. Het leek een goed plan, maar hoe langer de vriendin wegbleef, hoe zenuwachtiger ik werd. Ik wilde haar bellen, maar was plotseling haar naam vergeten. Heette ze Ellen? Ella? Heel iets anders?

Vanuit een ooghoek zag ik hoe iemand door de gang voorbijschoot met onder zijn arm een in bruin papier gewikkeld jachtgeweer. Mijn redacteur had zich bewapend. De overval was mislukt. Ik kon onmogelijk nog iets betekenen voor Ellen of Ella of hoe ze ook heette. Vanaf nu was het ieder voor zich. Ik rende de deur uit en slingerde mijn klappertjespistool in de struiken. Een paar blokken verder kwam ik buiten adem tot stilstand. Misschien moest ik mijn redacteur bellen om mijn excuses aan te bieden. Vergissen is menselijk, toch?

Krijn Peter Hesselink

Vreemdelingendetentie

Tweehonderd jaar geleden werd Richard Wagner geboren, geliefd om zijn muziek, berucht om zijn antisemitische oprispingen. Tegenwoordig maken Nederlanders zich druk over prangende kwesties zoals de plaats waar onze nationale schaatstempel moet verrijzen. Binnen die context werd ik vandaag bij ‘Dit is de dag’ op Radio 1 uitgedaagd tot een sneldicht over de manier waarop … “Vreemdelingendetentie” verder lezen

Tandem: De Kirkuk-express

Dat gps-apparaten en slimme telefoons het steeds moeilijker maken om te verdwalen, weerhoudt de Irakese muzikant Monir Goran en mij er niet van het manmoedig te blijven proberen. Van de beste vakantiebestemmingen had je nooit bedacht dat je er ooit naartoe zou willen. De gezelligste gesprekken voer je bij de nooduitgang, het liefst in steenkolen-Frans … “Tandem: De Kirkuk-express” verder lezen

Een brief aan mijn redacteur

Beste Harminke, Gisteren was ik aanwezig bij een diner in De Nieuwe Liefde, alwaar – onder het genot van een door ROC’ers geserveerd wijntje – door buurtbewoners, notabelen en enkele ingevlogen dichters gebrainstormd werd over een in mei 2013 te organiseren dichtersbuurtfestival. Dit resulteerde in allerlei ideeën voor publieksparticipatie. Mijn bijdrage bestond uit een prijsvraag … “Een brief aan mijn redacteur” verder lezen

Deadline-stress op de Schotse hooglanden

Eenmaal gearriveerd in Edinburgh begon ik meteen te zondigen tegen het eerste gebod: gij zult niet werken op vakantie. Maar ja, er moest nu eenmaal iets af. Ten behoeve van een expositie die op 7 september opent in het Eindhovense Onomatopee, verwachtte de curator Freek Lomme een gedicht over de manier waarop onze identiteit is … “Deadline-stress op de Schotse hooglanden” verder lezen

Tien flessen bier in het kinderdagverblijf

Ik word omringd door een elftal kleuters. Samen bedenken we een gedicht. Een blauwe poes met de merkwaardige naam ‘Heel’ is de weg naar huis kwijt. Gelukkig komt hij een kikker tegen. De kikker heet Roel, net als het jongetje dat rechts naast mij zit. De poes klimt bij de kikker op zijn rug en … “Tien flessen bier in het kinderdagverblijf” verder lezen